اولین بار در آن ایستگاه دیدمت.
جوری لبخند میزدی که انگار تمام دنیا لبخند توست و من آن رهگذری که از سرمای هوا منتظر گرمایی از جانب لبخند تو.
نمیدانم چگونه گذشت اما من آن لحظه آرزو کردم تا یک تکه از پارچه لباست باشم و هر لحظه عطرت را استشمام کنم.
یا یک تار موهایت باشم تا آن زمان که باد می وزد با لمس دستانت مرا پشت گوشهایت برانی.
آواز گنجشک ها، هوای بارانی، بوت های قهوه ای، چشمان سیاهت همه در آن لحظه سر سجده فرود آوردند بر لبخندت که شد تمامِ نورِ من :)
