پاسبان که دید از عهده زبان من برنمی آید. با باتوم برقی یک ضربه از سمت پهلو نثارم کرد بااینکه به شدت دردم گرفت اما از ترسم فرار کردم. تنها می دویدم و می دویدم تا جایی که دیگر خسته شدم و همانجا نشستم. اما اشتباها از چاله به چاه افتادم چرا که دو دستی خودم را به ساواک تحویل داده بودم...
کتاب "دختر تبریز" از خاطرات صدیقه صارمی، رزمنده، مربی نهضت سواد آموزی و مربی پرورشی دهه 60 تبریز برایمان می گوید. از روز هایی که این مادر با تمام سختی های خویش به دنبال افزایش سطح فرهنگی مردم هم بوده است. این کتاب توسط انتشارات راه یار در قطع رقعی و با 208 صفحه به چاپ رسیده است. و در کتاب فروشی های معتبر از جمله سایت کتاب قم قابل تهیه می باشد.

مدت کمی بعد از فوت مادربزرگ، برادرم محمدرضا در سال ۱۳۳۸ به دنیا می آید. یک سال بعد از تولد او ، من در ۲۴ خرداد سال ۱۳۳۹ متولد شدم. نام «صديقه» را پدر برایم انتخاب کرده است.
سه خواهر و چهار برادر هم بعد از من به دنیا آمده اند؛ هرکدام به فاصله دو یا سه سال از هم. من سه سالم بود که پدر خانه ای بزرگ تر، در سه راهی «لاله زار» خرید و رفتیم آنجا. چندتا اتاق بزرگ داشت و حیاطش هم بزرگ تر از حیاط قبلی بود.
بچه که بودیم، مادر برای هر کدام مان عروسکهای پارچه ای زیبایی دوخته بود، که با آن ها بازی کنیم. پسرها هم با رینگ های دوچرخه، یا اسلحه هایی که خودشان با تخته چوب می ساختند، بازی می کردند.
رابطه خواهر و برادرها در کودکی باهم خوب بود. کم میشد که باهم دعوا کنیم. خواهر بزرگمان هم خیلی هوای ما را داشت. اگر مادر جایی می رفت به خوبی از ما مراقبت می کرد. من خیلی اهل عروسک و بازی های دخترانه نبودم. بیشتر دوست داشتم با پسرها هفت سنگ، آشیق، فوتبال با تیله بازی کنم! سر همین موضوع هم آبا همیشه نصيحتم میکرد.
از بچگی پرجنب وجوش بودم و سر نترسی داشتم. تابستان ها مادر معمولا وسط ظهر در حیاط را قفل میکرد و می گفت «بچه نباید وسط ظهر بیرون باشد» هیچ کس حق نداشت تا قبل از ساعت پنج بعدازظهرکوچه برود. اما من از دیوار حیاط بالا می رفتم و می پریدم به کوچه. تا اینکه یک روز آقاجان به آبا گفت: «این دختر از دیوار هم فرار می کند. من بعدازظهرها او را با خودم میبرم مغازه تا زیاد اذیت نشوی .»