از خودم بدم می آمد که شیخ آن قافله بودم و حالا زنده روی آن تخت نفس می کشیدم...
کتاب "ستاره های بلوچ" به قلم محمد محمودی نورآبادی به روایت خاطرات جانباز مدافع حرم عباس نارویی می پردازد. در اثر حاضر علاوه بر بحث حضور جوانان بلوچی اعم از شیعه و سنی در قالب تیپ نبویون به بیان بسیاری از چراها و ابهامات بلوچ ندیده ها در مورد این قوم پاسخ داده شده است. این کتاب توسط انتشارات خط مقدم در قطع رقعی و با 292 صفحه به چاپ رسیده است.
نمیدانم چه سری در کار است که آدم تا مقابل امتحان سختی قرار میگیرد، گذشته اش می آید پیش چشمش! هر چه امتحان دشوارتر، غرق شدن در گذشته هم بیشتر. چیزی که در مورد خودم فکر نمی کردم، مأموریت سوریه بود.
نه اینکه علاقه نداشتم؛ برعکس، خیلی علاقه داشتم و گاهی به حال آن هایی که می رفتند، غبطه هم می خوردم؛ اما نمی دانم چرا خود را با آنها که رفته بودند، برابر نمی دیدم و کمترین تلاشی برای رفتن نمیکردم. انگار همان قدر که از روستای بیست خانواري «گزهک» بلوچستان و از دل آن دشت، به کوه های زاگرس و سی سخت پرت شده بودم، خود را پرت تر از آن می دیدم که یکهویی بخواهم از غربت شام سر دربیاورم.
برخی از لحظه های زندگی آدم، خاص هستند؛ آن قدر متفاوت که دیگر تکرار هم نمی شود. برای مثال، آن لحظه ای که مادری با زن همسایه قول و قرار بگذارد که اگر بچه اش دختر باشد، سهم فلان فرزند پسرش است و طرف مقابل هم قبول کند، از آن لحظه های خاص زندگی آن پسراست؛ هرچند آن پسر، یک کودک دوساله و بی خبر از همه چیز وهمه جا، هيچ در این خیال ها نباشد.
یا وقتی یک مقام امنیتی، دفترو دستکش را ورق بزند و با خونسردی تمام بگوید «نمی خواهم بترسانمت و نگرانت کنم؛ اما بهتر است برای چند ماهی هم که شده، از این بلوچستان به جای امنی در کشور بروی و آنجا زندگی کنی...»، معلوم است که به دل کُپَک میافتی و هزار شکل خیال سراغت می آید...
این کتاب در سایت های معتبر از جمله سایت کتاب قم موجود می باشد.
