پرواز

چیزی از درس‌هایی که می‌خونم نمی‌فهمم. کفش‌هام پام رو اذیت می‌کنند. لباس‌هام یا باعث میشن عرق کنم یا از سرما تا مغز استخون یخ بزنم.اشتهایی برای خوردن غذای مورد علاقه‌ام ندارم. هیج فیلم خوبی برای دیدن نیست. هیچ کتاب خوبی برای خوندن نیست. آهنگ‌ها تکراری شدن. مکالمه‌ای با کسی شکل نمی‌دم. سیگارها نفسم رو تنگ می‌کنند. الکل باعث میشه کل وجودم رو استفراغ کنم. هرشب کابوس می‌بینم و بعد از بیداری توی برهوت اون جهنم زندگی می‌کنم. همیشه خسته همیشه مستاصل و تو؟ تو خیلی دوری
ساعت نه و نیم شب. توی همون پارک همیشگی زیر نور ماه به نیمکت سنگی‌ای تکیه دادم. صدای موسیقی ماشین‌ها و خنده‌ی آدم‌ها از هر طرف پخش میشه و من فقط نجوایی از اون رو می‌شنوم. من درگیر مکالمات طولانی و بی معنای تو سرمم.درگیر زندگی نزیسته‌ام. امشب اما زاویه دیدم با هر شب فرق میکنه. ساختمون نیمه کاره‌ی هشت طبقه‌ای از پشت درخت‌ها معلومه. با هر بار نگاه کردن به اون ساختمون نور کم سویی توی دلم روشن میشه. انگار سرنوشت من همینه از اول هم همین بوده. از ارتفاع می‌ترسم. از همه چیز می‌ترسم اما شاید پشت بوم این ساختمون دروازه‌ی نجاتم باشه. شاید باید امشب برای اولین بار آزاد بشم.