قاتلِ روح

صدای مردانه اش را در گلویش

جمع کرد و با تمام وجودش فریاد زد:

- انشالله خدا تورو از من بگیره!

روحِ ظریف دخترانه‌اش در هم رفت.

زخمِ حرفِ پادشاهِ زندگانی‌اش را با بغض

قورت داد.

سرش را پایین گرفت و لبخند تلخی زد.

به شنیدن حرف‌های تکراری عادت کرده بود.

پدرش سالها به جای نوازش و لوس کردن

دخترش حرف های نفرین آمیز و صدای بمِ

مردانه‌اش را به رُخ روحِ شکننده‌ی دخترکش

می‌کشید.

آنقدر گفت خدا تورو بکشه، خدا تورو از من

بگیره!

آنقدر گفت و گفت!

دخترش نمُرد!

اما دنیای صورتی‌ِ دخترانه‌اش

روحِ شاده دخترانه‌اش

خنده‌های دلبرانه‌اش

چشمانِ شادش

دلِ خوشش

توسط حرف‌های او کشته شدند.

با دیگر دختران اطرافش خیلی فرق دارد

شاید دغدغه‌ی دیگران خرید لاک و بیرون

رفتن با پدر و لوس شدن برای مادر باشد.

اما دغدغه‌ی او فقط و فقط حرف نزدن و تنها

نشستن گوشه‌ی اتاقش و قورت دادن

بغض ها و سکوت هایش است:)

این‌ها که چیزی نیست!

آنقدر با خودش تنها ماند و خودش را

برای پدر مادرش لوس نکرد

که روحش کشته شد.

حالا قاتل کیست؟ حرفها و حسرت های

بر دل مانده‌اش یا پادشاهِ زندگانی‌اش؟!

《-کاژین‌جهانگیری‌نوشت》

#گنگ‌نوشته!

#حرف‌هایی‌که‌بوی‌خون‌میدهند!

کپی بدون اسمم حرام!