تصور کنید تیم امنیت شما هر روز هزاران هشدار از فایروال، آنتیویروس و سرورها دریافت میکند. روی کاغذ این یعنی دید کامل؛ اما در عمل، وقتی یک حادثهٔ جدی رخ داد، همان هشدار مهم چند روز بیپاسخ ماند. این تجربهٔ یکی از سازمانهایی است که با آن کار کردیم و نشان میدهد مشکل اصلی بسیاری از مراکز عملیات امنیت، کمبود داده نیست؛ خستگی از هشدار است.
وقتی تیم بارها ببیند بیشتر هشدارها بیاهمیتاند، کمکم به همهٔ آنها بیاعتنا میشود. این واکنش طبیعی انسان است، اما از نظر امنیتی دقیقاً همان لحظهای است که مهاجم به آن نیاز دارد. پس خستگی از هشدار را باید یک ریسک امنیتی دانست، نه فقط یک دردسر عملیاتی.
راهکاری که سراغش رفتیم بهجای انبار کردن لاگ، با تحلیل رفتاری و ترکیب اطلاعات تهدید نویز را فیلتر میکرد. بیش از ۹۰ درصد هشدارهای بیاهمیت خودکار حذف شد و پس از تنظیم دقیقتر قواعد، این عدد از ۹۸ درصد گذشت.
لاگ بدون تحلیل، فقط بار اضافه است: SIEM اگر تنها جای ذخیرهٔ لاگ باشد، مشکل را حل نمیکند و آن را به دوش تیم میگذارد.
اطلاعات تهدید باید زنده باشد: شاخصهای نفوذ (IOC) و ردیابی گروههای APT باید هر روز وارد فرایند تشخیص شوند، نه در گزارشی جدا خاک بخورند.
از امضا فراتر بروید: تحلیل فایل مشکوک در Sandbox و بررسی ایمیلهای فیشینگ تهدیدهایی را پیدا میکند که فیلترهای مبتنی بر امضا نمیبینند.
یک نکتهٔ دیگر هم برای سازمانهای ایرانی مهم است: استقرار داخلی و نگهداری محلی داده اغلب الزام است و باید از همان روز انتخاب راهکار دیده شود، نه هنگام پیادهسازی.
اگر میخواهید از همین فردا شروع کنید، یک تمرین ساده کافی است: هشدارهای یک هفتهٔ گذشته را بر اساس منبع دستهبندی کنید و ببینید چند درصدشان واقعاً به اقدام منجر شدهاند. منبعهایی که بیشترین نویز را میسازند، اولین جای تنظیم قواعد هستند؛ نه اضافه کردن ابزار تازه.
معیار درست برای سنجش یک SIEM این نیست که چقدر لاگ میبلعد؛ این است که تیم چقدر به خروجی آن اعتماد دارد.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /siem-threat
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه