بیشتر بودجهٔ امنیتی سازمانها خرج دیوارهای بیرونی میشود: فایروال، VPN، درگاه ایمیل و آموزش کارکنان. اما در امنیت زنجیره تأمین نرمافزار، تهدید اصلاً از دیوار رد نمیشود؛ با اعتماد کامل و از در اصلی وارد میشود، چون داخل کتابخانهای است که تیم توسعهٔ خودتان نصب کرده است.
در یکی از سازمانها، تیم فنی هفتهها روی سختسازی فایروال و تقویت EDR کار کرده بود. هشدار بحرانی اما از جایی آمد که کسی انتظارش را نداشت: یک کتابخانهٔ متنباز که از طریق یک بهروزرسانی مخرب آلوده شده بود و مستقیم در محصول نشسته بود.
در بیشتر پروژههای امروزی، ۷۰ تا ۸۰ درصد کد نهایی از کتابخانهها و وابستگیهای آماده میآید. یعنی سطح حملهٔ واقعی چند برابر چیزی است که در مخزن کد خودتان میبینید. سه ویژگی این خطر را جدیتر میکند:
اعتماد پیشفرض: وابستگیها معمولاً بدون بازبینی امنیتی وارد پروژه میشوند.
وابستگیهای تودرتو: هر کتابخانه دهها بستهٔ دیگر با خودش میآورد که هیچکس انتخابشان نکرده است.
اجرا با دسترسی کامل: کد وارداتی با همان سطح دسترسی برنامهٔ شما اجرا میشود.
فهرست اجزای نرمافزار یا SBOM نشان میدهد هر کتابخانه با چه نسخهای کجای محصول شماست. ارزشش روزی معلوم میشود که یک آسیبپذیری بحرانی اعلام میشود و باید ظرف چند ساعت بگویید درگیر هستید یا نه. سازمانی که این فهرست را ندارد، آن روز را به جستوجو میگذراند؛ و همین چند ساعت معمولاً همان فرصتی است که مهاجم لازم دارد.
فهرست اجزا را کامل و بهروز نگه دارید، پیش از آنکه به آن نیاز پیدا کنید.
اسکن وابستگیها را خودکار کنید تا هر افزودن یا بهروزرسانی کتابخانه بررسی شود.
منابع نصب را محدود کنید به رجیستریهای تأییدشده و آینههای داخلی سازمان.
پایش را دائمی کنید؛ کتابخانهٔ امن امروز ممکن است فردا آلوده شود.
این کار پروژهٔ یکبارهٔ شروع سال نیست و باید بخشی از چرخهٔ عادی توسعه باشد. اصل ماجرا قدیمی است: از چیزی که نمیدانید دارید، نمیتوانید محافظت کنید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /software-supply-chain-security
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه