مهاجمی که رمز عبور یک مدیر سیستم را در دست دارد، لازم نیست هیچ دیواری را بشکند؛ کافی است وارد شود. از دید فایروال، EDR و حتی سامانهٔ مدیریت هویت، یک کاربر مجاز وارد شده و کاری انجام داده است. به همین دلیل امروز هویت دیجیتال را مرز امنیتی جدید میدانند و ITDR یا «تشخیص و پاسخ به تهدیدهای هویتی» برای پوشش همین نقطهٔ کور شکل گرفته است.
IAM تعیین میکند چه کسی به چه چیزی دسترسی دارد. ITDR زمانی وارد عمل میشود که همان «چه کسی» یا همان دسترسی به خطر افتاده باشد. تمرکز آن بر رفتارهای غیرعادی هویتی است:
سوءاستفاده از دسترسیهای موجود
ارتقای غیرمجاز مجوزها
حرکت جانبی در شبکه با حسابهای کاملاً معتبر
پس ITDR جایگزین IAM، PAM یا EDR نیست؛ لایهای است که روی رفتار هویتها نظارت میکند و دادهٔ آن به ابزارهایی مثل XDR و SIEM دید عمیقتری از حملات چندمرحلهای میدهد.
در ارزیابیها معمولاً سه مشکل تکرار میشود. اول، نفوذ با حساب معتبر هیچ هشداری تولید نمیکند. دوم، هویتها بین شبکهٔ محلی، چند ابر و سرویسهای SaaS پراکندهاند و کسی تصویر یکپارچهای از آنها ندارد. سوم، ابزارهای سنتی این لایه را یا نمیبینند یا خیلی دیر واکنش نشان میدهند.
سیاههٔ هویتها: همهٔ حسابها را فهرست کنید، از جمله هویتهای غیرانسانی مثل حسابهای سرویس که معمولاً از قلم میافتند.
بازبینی دورهای دسترسی: حسابهای بلااستفاده و دسترسیهای بیش از حد را پیش از سوءاستفاده پیدا کنید.
تحلیل رفتاری: بهجای تکیه بر قواعد ثابت، الگوهای غیرعادی را تشخیص دهید.
پاسخ خودکار: برای قرنطینهٔ حساب، احراز هویت مجدد یا محدودسازی دسترسی از پیش جریان واکنش تعریف کنید.
یکپارچگی: ITDR را به SIEM، PAM و IAM موجود وصل کنید تا تیم هویت و تیم عملیات امنیت یک تصویر مشترک داشته باشند.
مدیریت هویت میگوید چه کسی اجازهٔ ورود دارد؛ ITDR میگوید چه زمانی آن اجازه به دست فرد اشتباهی افتاده است.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /itdr-identity
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه