وقتی خبر یک نشت دادهٔ ابری منتشر میشود، ذهنها سراغ یک گروه هکری پیشرفته میرود. اما در بسیاری از این رخدادها، ماجرا سادهتر و نگرانکنندهتر است: یک فضای ذخیرهسازی که کسی فراموش کرده خصوصیاش کند، یا نقشی که دسترسیهایی بسیار فراتر از نیازش گرفته است. مدیریت وضعیت امنیتی ابر یا CSPM دقیقاً برای همین نقطهٔ کور ساخته شده است.
سرعت: تیمهای توسعه و عملیات هر روز منابع تازه میسازند و بازبینی دستی تکتک تنظیمات با این سرعت جور درنمیآید.
مرز مبهم مسئولیت: ارائهدهندهٔ ابر از زیرساخت محافظت میکند، ولی درست تنظیم کردن دسترسی، رمزنگاری و شبکه کار خود سازمان است. بیشتر شکافها درست روی همین مرز شکل میگیرند.
چند ابر، چند کنسول: سازمانی که همزمان از چند ارائهدهنده استفاده میکند، با چند مدل امنیتی جدا روبهروست و تصویر واحدی از وضعیت خود ندارد.
CSPM بهجای بازبینی دورهای و دستی، وضعیت ابر را پیوسته زیر نظر میگیرد. چهار کار اصلی آن اینهاست:
کشف داراییها: همهٔ منابع فعال، حتی آنهایی که تیم امنیت از وجودشان خبر ندارد، شناسایی میشوند.
مقایسه با استاندارد: تنظیمات مدام با معیارهایی مثل CIS Benchmark سنجیده میشوند و هر انحرافی فوراً هشدار میدهد.
اولویتبندی واقعی: تمرکز روی مواردی است که واقعاً قابل سوءاستفادهاند، نه فهرستی بیپایان از هشدارهای کماهمیت.
اصلاح خودکار: برخی تنظیمات پرخطر پیش از آنکه کسی از آنها سوءاستفاده کند، خودکار اصلاح میشوند.
بخش بزرگی از خطاهای پیکربندی در واقع خطای سطح دسترسیاند. پس CSPM بهتنهایی کافی نیست و باید کنار حاکمیت هویت و دسترسی، پایش مصرف سرویسهای ابری و کنترل جریان دادهٔ حساس قرار بگیرد. یک قدم ساده برای شروع: همین هفته فهرست فضاهای ذخیرهسازی عمومی و نقشهای دارای دسترسی مدیریتی را در همهٔ حسابهای ابری خود بیرون بکشید.
در ابر، دیوار دفاعی سنتی جایش را به «پیکربندی درست» داده است؛ یک تنظیم فراموششده میتواند به اندازهٔ یک آسیبپذیری بحرانی خطرناک باشد.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /cspm-cloud-security
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه