بیشتر سازمانها هنوز فایروالشان را با یک قاعدهٔ ساده اداره میکنند: این پورت باز، آن پورت بسته. اما امروز بخش بزرگی از ترافیک مخرب دقیقاً از همان پورتهای استاندارد ۴۴۳ و ۸۰ عبور میکند، آنهم درون HTTPS. وقتی تصمیمگیری فقط بر اساس پورت و پروتکل باشد، عملاً بخش مهمی از ترافیک بدون بازرسی رد میشود. فایروال نسل جدید (NGFW) دقیقاً برای همین شکاف ساخته شده است.
ترافیک رمزنگاریشده برایش کور است. بدون بازرسی HTTPS فقط میبیند که اتصالی به پورت ۴۴۳ برقرار شده، نه اینکه درونش چه خبر است.
پورت هویت برنامه را نشان نمیدهد. یک برنامهٔ غیرمجاز میتواند از همان پورت عادی وب استفاده کند و فایروال قدیمی آن را از ترافیک سالم تشخیص نمیدهد.
تصمیم بدون هویت کاربر. در محیطهایی که IP ثابت ندارند، سیاست مبتنی بر IP دقت کمی دارد.
یک فایروال نسل جدید چند قابلیت کلیدی دارد:
بازرسی عمیق بسته، یعنی تحلیل محتوای واقعی ترافیک
شناسایی و کنترل برنامه، حتی وقتی برنامهها پورت مشترک دارند
پیشگیری از نفوذ (IPS) که الگوهای حملهٔ شناختهشده را در همان لحظه مسدود میکند
بازرسی ترافیک HTTPS؛ مفید، اما پرهزینه از نظر پردازش و باید در انتخاب ظرفیت دستگاه لحاظ شود
ظرفیت بازرسی SSL را جدا بسنجید. رمزگشایی گاهی گلوگاه میشود و در محیطهای بزرگتر میتوان بار آن را به راهکار اختصاصی سپرد.
لایسنس سرویسهای امنیتی را در محاسبه بیاورید. قابلیتهای NGFW معمولاً با اشتراک فعال میشوند و هزینهٔ تمدید باید در بودجهٔ سالانه دیده شود.
مدیریت متمرکز را از اول طراحی کنید. اعمال یک سیاست یکسان روی چند دستگاه با ابزار مدیریت و گزارشگیری متمرکز بسیار سادهتر است.
هویت کاربر و وضعیت دستگاه را وارد سیاست کنید. کنترل مبتنی بر هویت، فایروال را از یک فیلتر IP به ابزار دقیقتری تبدیل میکند.
فایروال دیگر فقط جعبهای برای باز و بسته کردن پورت نیست؛ باید برنامه، کاربر و رفتار ترافیک را همزمان بفهمد. سازمانهایی که هنوز با همان مدل قدیمی کار میکنند، بخش بزرگی از ترافیک امروز را اصلاً نمیبینند.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /next-generation
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه