سازمانها معمولاً با یک جمله خیالشان را راحت میکنند: «ما هک نشدهایم». اما این جمله فقط دربارهٔ داخل شبکه است. نظارت بر دارکوب به سؤال دیگری جواب میدهد: آیا داده سازمان شما همین حالا جایی بیرون از دیوارها دستبهدست میشود؟
ماجرا از یک ایمیل باجگیرانه شروع شد. مدیر فناوری یک سازمان پیامی گرفت که فرستندهاش ادعا میکرد اطلاعات کارکنان را در اختیار دارد. همه فکر کردند بلوف است. بررسی با یک پلتفرم اطلاعات تهدید نشان داد بخشی از آن داده هفتهها پیش در یک انجمن زیرزمینی رد و بدل شده بود؛ خیلی پیشتر از آنکه خود سازمان بویی ببرد.
نشت داده بد است، اما بدتر این بود که سازمان هیچ ابزاری برای دیدن آن نداشت. تیم امنیت فقط ترافیک و رویدادهای داخل شبکه را میدید. وب سطحی، وب عمیق و دارکوب، یعنی جاهایی که داده دزدیدهشده خرید و فروش میشود، کاملاً بیرون از میدان دیدش بود.
نظارت باید از مرز سازمان عبور کند: رصد مستمر انجمنهای زیرزمینی و دامنههای جعلی شبیه نام برند، نشت را زودتر از ایمیل باجگیر نشان میدهد. دامنهٔ فیشینگ معمولاً پیش از حمله ثبت میشود و همان فاصله، فرصت واکنش است.
سطح حمله بیرونی را با چشم مهاجم ببینید: فقط با دامنهٔ اصلی سازمان میشود داراییهای در معرض اینترنت را کشف کرد. سرور فراموششدهای که هنوز روشن است، معمولاً از همین مسیر پیدا میشود.
الگوریتم کافی نیست: جمعآوری خودکار داده لازم است، اما تشخیص اینکه یک دادهٔ افشاشده واقعاً برای کسبوکار شما خطرناک است یا نه، هنوز به تحلیلگر انسانی نیاز دارد.
۱. رصد گروههای APT فعال در همان صنعت، نه یک فهرست عمومی از تهدیدها.
۲. ردیابی IPها و دامنههایی که در حملات فیشینگ یا DDoS قبلی نقش داشتند.
۳. تعریف هشدارهای اختصاصی بر اساس ریسک واقعی کسبوکار.
و نیمهٔ دیگر کار: بستن شکافهایی که پیدا میشود؛ از کنترل نقاط خروج داده تا اتصال اطلاعات تهدید به SIEM و فعال کردن احراز هویت چندعاملی، تا اعتبارنامههای فروختهشده برای خریدار بیارزش شوند.
سؤال درست این نیست که «آیا به ما نفوذ کردهاند؟»؛ سؤال درست این است که اگر دادهای بیرون رفته باشد، چقدر زود متوجه میشوید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /cti-dark
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه