بیشتر وقتی از نشت اطلاعات حرف میزنیم، تصویر یک هکر در ذهن میآید. اما در عمل، بخش بزرگی از رخدادها سادهتر از ایناند: فایلی که به آدرس اشتباه ایمیل شده، فلشی که از دفتر بیرون رفته، یا متنی محرمانه که برای خلاصهشدن در یک ابزار هوش مصنوعی چسبانده شده است. DLP دقیقاً برای همین لحظهها ساخته شده است.
DLP ابتدا مشخص میکند کدام داده حساس است و بعد، هر جا آن داده بخواهد جابهجا شود، تصمیم میگیرد چه اتفاقی بیفتد: فقط ثبت شود، به کاربر هشدار داده شود، تأیید خواسته شود یا انتقال متوقف شود. تشخیص داده هم چند راه دارد:
الگوها و کلیدواژهها، مثل قالب شماره کارت یا حساب
اثر انگشت اسناد (Fingerprinting) برای پیدا کردن کل یا تکهای از یک سند محرمانه
تطبیق دقیق با دادههای پایگاه داده (EDM)
OCR برای متن داخل تصویر و اسکن، و یادگیری ماشین برای دستهبندی خودکار
نسخهٔ شبکه روی ایمیل و وب نظارت میکند، نسخهٔ نقطهٔ پایانی روی USB و چاپ و کپی، نسخهٔ Discovery دادههای حساسِ ذخیرهشده روی سرورها را پیدا میکند و نسخهٔ ابری به سرویسهای SaaS و ابزارهای هوش مصنوعی میرسد. لازم نیست همه را با هم راه بیندازید؛ از مسیری شروع کنید که بیشترین ریسک را دارد.
چون از روز اول با مسدودسازی شروع میشوند. نتیجه، انبوه هشدار نادرست و کاربرانی است که راه دور زدن را پیدا میکنند. ترتیبی که جواب میدهد:
طبقهبندی دادهها با کمک خود واحدهای کسبوکار
چند هفته فقط پایش، برای شناختن جریان واقعی داده
تنظیم سیاستها و کم کردن هشدارهای نادرست
مسدودسازی تدریجی، اول در مسیرهای پرریسک
آموزش کاربران و بازبینی منظم سیاستها
یک نکتهٔ عملی دیگر: پیش از خرید هر ابزاری، فهرست کوتاهی از ده نوع دادهٔ واقعاً حساس سازمان تهیه کنید و برای هر کدام بنویسید چه کسی مالک آن است و از چه مسیرهایی معمولاً خارج میشود. همین فهرست ساده، نقطهٔ شروع سیاستها و معیار سنجیدن هر راهکاری است که بررسی میکنید.
به همین دلیل DLP را باید یک پروژه دید، نه یک محصول که نصب شود و کار تمام.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /what-is
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه