بیشتر سازمانها وقتی به نشت اطلاعات فکر میکنند، تصویر یک هکر ناشناس در آن سوی اینترنت را در ذهن دارند. اما آمار جهانی چیز دیگری میگوید: بیش از ۶۰ درصد نشتهای اطلاعاتی کار افراد داخلی است؛ گاهی عمدی و بیشتر وقتها ناخواسته. تنها حدود ۴۰ درصد به حملهٔ مهاجم بیرونی برمیگردد. یعنی بخش بزرگی از بودجهٔ دفاع مرزی، سراغ بخش کوچکتر مشکل میرود.
نشت اطلاعات یعنی هر خروج یا افشای غیرمجاز دادهٔ حساس، چه از روی عمد و چه تصادفی. مسیرهای رایج آن سادهتر از چیزی است که تصور میشود:
ایمیلی که فایل حساس را به گیرندهٔ اشتباه میفرستد؛ پرتکرارترین مسیر
کپی اطلاعات روی فلش یا دستگاه شخصی
بارگذاری ناخواستهٔ فایل روی سرویسهای ابری عمومی
کارمند ناراضی که داده را با خود میبرد
بدافزاری که داده را به سرور فرماندهی مهاجم میفرستد
سه عامل با هم جمع شدهاند. کار از راه دور، دستگاههای شخصی و شبکههای خانگی را وارد چرخهٔ کار کرده است. مسیرهای انتقال داده (پیامرسان، فضای ابری، VPN و API) مدام بیشتر میشوند، در حالی که کنترلها اغلب همانهاییاند که سالها پیش تعریف شدهاند. و کارکنان، پیمانکاران و کاربران با دسترسی بالا بهطور قانونی به دادهٔ حساس دسترسی دارند. در کنار اینها، چارچوبهایی مثل GDPR و PCI-DSS نشت را به جریمه و آسیب اعتبار تبدیل میکنند.
کنترل نقاط خروج: فناوری DLP مسیرهای خروج داده را شناسایی و مهار میکند.
پوشش ایمیل و ابر: درگاه امن ایمیل و CASB دو مسیر پرتردد را قابل دیدن و کنترلپذیر میکنند.
دیدن رفتار کاربر: الگوهای غیرعادی انتقال داده را باید پیش از وقوع حادثه دید.
رمزنگاری: در بدترین حالت، دادهٔ خارجشده بدون کلید ارزشی ندارد.
مهار بدافزار: سهم ۴۰ درصدی تهدید بیرونی هم با EDR پوشش داده میشود.
خلاصه این است: وقتی بیشتر نشتها از داخل شروع میشود، دیوار بلندتر بهتنهایی جواب نیست؛ باید مسیر داده و رفتار کاربر را هم دید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /data-leakage
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه