مدیر شبکهٔ یک مرکز داده سازمانی، کنار یک فایروال لبهٔ تازه و گران، به این سؤال رسید: «اگر یک سرور وب هک شود، مهاجم به کجا میرسد؟» و جوابش این بود: «به همهشان.» این جمله تصویر خیلی از مراکز داده است؛ دیوار بیرونی محکم، اما داخل ساختمان هیچ دری بسته نیست. مرکز داده امن با یک دستگاه به دست نمیآید؛ با چند لایه که هرکدام کار مشخصی دارند ساخته میشود.
با مجازیسازی و میکروسرویسها، بیشتر گفتوگوها بین خود سرورهاست. طبق شاخص جهانی ابر سیسکو، حدود ۷۶ درصد ترافیک مراکز داده شرقی–غربی است و فقط حدود ۱۷ درصد از مرز بیرونی عبور میکند. پس اگر همهٔ بودجهٔ امنیت خرج لبه شده باشد، بیشتر اتفاقهای داخل دیده نمیشوند. راهحل حذف لبه نیست؛ اضافه کردن لایههای درونی است.
تحمل حجم: پاکسازی حملات DDoS، هم حجمی و هم سطح برنامه؛ ظرفیت این لایه باید از لینک اینترنت بیشتر باشد.
بازرسی مرز: فایروال نسل جدید و IPS که برنامه و کاربر را میشناسند، با منطقهٔ جدا برای وب، برنامه، پایگاه داده و مدیریت.
تحویل امن برنامه: ADC برای پایان SSL، محدودیت نرخ و لاگ یکپارچه، بههمراه WAF برای تزریق SQL و سوءاستفاده از API.
کنترل داخل: ریزبخشبندی بر اساس نقش هر بار کاری؛ سرور وب فقط با سرور برنامه حرف بزند و سرور برنامه فقط با پایگاه داده.
ریزبخشبندی را با حالت «فقط ثبت» شروع کنید تا چند هفته ببینید سرورها واقعاً با چه کسی ارتباط دارند، بعد مسدودسازی را برای چند سامانهٔ حیاتی روشن کنید. سه کار هم لایهها را به هم وصل میکند: لاگ متمرکز، مدیریت متمرکز سیاستها و اسکن دورهای بعد از هر تغییر.
یک ترتیب ششماههٔ واقعبینانه:
ماه اول: نقشهٔ ارتباطات و تعیین سامانههای حیاتی
ماه دوم: تفکیک مناطق و حذف قانونهای موقت رهاشده
ماه سوم: انتقال SSL، WAF و کنترل نرخ به ADC
ماه چهارم و پنجم: ریزبخشبندی ۳ تا ۵ سامانهٔ حیاتی
ماه ششم: تمرین سناریوی حمله و سنجش اینکه هر لایه چه چیزی را متوقف کرد
لازم نیست همه را یکجا بخرید؛ کافی است بدانید امروز کدام حلقه ضعیفترین است.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /secure-data-center-layered
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه