کارمندی که صبح از لپتاپ خانه، ظهر از گوشی در تاکسی و عصر از سیستم یک مشتری به برنامههای سازمان وصل میشود، دیگر «داخل شبکه» نیست؛ اما هنوز باید به همان دادهها برسد. در چنین وضعی، فایروالی که دور ساختمان کشیدهایم چیزی را محافظت نمیکند. اینجاست که مدیریت هویت و دسترسی (IAM) از یک ابزار جانبی به خود مرز امنیتی تبدیل میشود.
رمز عبوری که جای دیگری لو رفته: کاربران رمزها را بین سرویسها تکرار میکنند. نشت یک سایت بیربط، از طریق Credential Stuffing به حساب سازمانی میرسد؛ پیچیدگی رمز هم جلوی فیشینگ را نمیگیرد.
دهها برنامه، دهها هویت جدا: وقتی هر برنامهٔ SaaS حساب و سیاست خودش را دارد، هیچکس تصویر کاملی از اینکه چه کسی به چه چیزی دسترسی دارد ندارد.
حسابهایی که بعد از رفتن کارمند میمانند: اگر لغو دسترسی دستی و سامانهبهسامانه باشد، دیر یا زود یک حساب فعال فراموش میشود؛ حسابی که نه پایش میشود و نه رمزش عوض میشود.
ورود یکپارچه (SSO): یک بار احراز هویت و دسترسی به همهٔ برنامههای مجاز، بهجای انبوه رمزهای ضعیف.
چندعاملی تطبیقی: تأیید اضافه فقط وقتی ریسک بالاست، مثل دستگاه ناشناس یا موقعیت غیرعادی، نه در هر ورود.
تدارک و لغو خودکار: ورود و خروج کارمند، دسترسیها را در همهٔ سامانهها همزمان میسازد یا میبندد.
دسترسی مبتنی بر نقش: هر نفر دقیقاً همان چیزی را میبیند که نقشش لازم دارد.
IAM کاربران عادی را پوشش میدهد، اما حسابهای مدیریتی کنترل جداگانه (PAM) میخواهند. ارزیابی پیکربندی Active Directory مسیرهای حملهٔ هویتی را پیش از مهاجم نشان میدهد. و در نقطهٔ دسترسی هم باید ابزاری باشد که تصمیم هویتی را به کنترل واقعی شبکه تبدیل کند. اگر نگهداری دادهٔ هویتی در خود سازمان الزامی است، استقرار داخلی هم یک گزینهٔ جدی است.
فهرست سه نفری را که در ماههای اخیر از سازمان رفتهاند بردارید و بررسی کنید در چند سامانه هنوز حساب فعال دارند. پاسخ این پرسش، وضعیت واقعی مدیریت هویت شما را نشان میدهد. این نگاه، پایهٔ هر طرح Zero Trust هم هست.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /iam-identity
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه