یک فایل طراحی که برای پیمانکار فرستادهاید، یک گزارش مالی که با شریک تجاری به اشتراک گذاشتهاید یا یک دورهٔ آموزشی که برای کارکنان ساختهاید؛ همهٔ اینها با چند کلیک قابل کپی و انتشارند. مدیریت حقوق دیجیتال یا DRM برای همین ساخته شده است: کنترل اینکه محتوای دیجیتال، حتی پس از خروج از دست شما، چگونه و توسط چه کسی استفاده شود.
در دنیای فیزیکی، تکثیر یک سند یا کتاب زحمت و هزینه داشت. در دنیای دیجیتال، هر کاربر یک ناشر بالقوه است و کپی برای کسی که آن را میسازد تقریباً رایگان است. نتیجهاش هم روشن است: از انتشار غیرقانونی فیلم و نرمافزار تا نشت اسناد داخلی و مستندات تحقیق و توسعه. سازمانها، بهویژه وقتی با شرکا و پیمانکاران بیرونی کار میکنند، به ابزاری نیاز دارند که پس از اشتراکگذاری هم کنترل را از دست ندهند. الزامات حقوقی و قراردادی حق نشر هم همین را میطلبد.
رمزگذاری محتوا: فایل فقط با احراز هویت و مجوز معتبر باز میشود
مدیریت کلیدهای دسترسی: تعیین اینکه چه کسی بتواند فایل را باز، کپی، دانلود یا چاپ کند یا از صفحه تصویر بگیرد
سیاست استفاده: فرستنده مشخص میکند محتوا چگونه و تا چه زمانی قابل استفاده است
اعتبارسنجی دستگاه: محدود کردن استفاده به تعداد معینی دستگاه و جلوگیری از باز شدن در محیط مشکوک
ردگیری و نشانهگذاری: ثبت باز شدن و تلاش برای کپی، بههمراه واترمارک و اثرانگشت دیجیتال برای یافتن منبع نشت
این دو اغلب با هم اشتباه گرفته میشوند. DLP مراقب است چه دادهای از سازمان خارج میشود و جلوی خروج غیرمجاز را میگیرد. DRM از لحظهای وارد کار میشود که فایل بیرون رفته است. به بیان ساده، DLP مرز را میبندد و DRM فرض میکند روزی مرز شکسته میشود. هر دو هم به یک لایهٔ هویت قابل اتکا نیاز دارند؛ بدون احراز هویت محکم، هیچ سیاست کنترل استفادهای معنا ندارد.
یک قدم عملی برای شروع: فایلهایی را که مرتب با بیرون از سازمان به اشتراک میگذارید فهرست کنید و بپرسید اگر فردا یکی از آنها نشت کند، آیا میتوانید بفهمید از کجا بیرون رفته است؟
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /drm-digital
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه