قراردادی که با ایمیل برای یک شریک تجاری فرستادهاید، از لحظهٔ ارسال دیگر در شبکهٔ شما نیست. ممکن است دانلود شود، دوباره فوروارد شود یا روی گوشی شخصی کسی باز شود که هرگز قرار نبود آن را ببیند. مدیریت حقوق اطلاعات یا IRM پاسخ همین مسئله است: بهجای اینکه فقط از مسیر و محیط محافظت کنیم، سیاست امنیتی را روی خود فایل میگذاریم تا هر جا برود، همراهش باشد.
فایروال، کنترل دسترسی شبکه و حتی جلوگیری از خروج داده همه یک فرض مشترک دارند: داده داخل مرزهای سازمان میماند. اما کار روزمره این فرض را میشکند. اسناد بین تیمها، پیمانکاران و مشتریان دستبهدست میشوند و روی دستگاههایی باز میشوند که سازمان هیچ کنترلی رویشان ندارد. از لحظهای که فایل بیرون رفت، ابزارهای مبتنی بر محیط دیگر چیزی نمیبینند.
در IRM هر بار باز کردن فایل یک تصمیم امنیتی تازه است. چند سازوکار این کار را ممکن میکنند:
رمزنگاری دائمی: رمزنگاری با فایل میماند، نه فقط در مسیر انتقال یا روی دیسک
احراز هویت پیش از باز شدن: فقط کاربر مجاز و پس از ورود میتواند محتوا را ببیند
محدودیت عملیات: کپی، چاپ، ارسال مجدد و تصویربرداری از صفحه را میتوان بست
انقضا و محیط مجاز: محتوا میتواند پس از مدتی منقضی شود یا در ماشین مجازی و دستگاه Jailbreakشده باز نشود
ابطال از راه دور: حتی پس از ارسال یا دانلود، دسترسی قابل لغو است؛ همین تفاوت اصلی IRM با رمزنگاری ساده است
ثبت دقیق اینکه چه کسی، کی و از کجا فایل را باز کرده هم به تیم امنیت دیدی میدهد که پیشتر وجود نداشت.
این سه را نباید با هم اشتباه گرفت. DRM بیشتر برای محتوای دارای حق نشر است؛ IRM برای اسناد کاری سازمان. DLP جلوی خروج داده را میگیرد و IRM از دادهای محافظت میکند که به هر دلیل بیرون رفته است. بهترین نتیجه از ترکیب این دو به دست میآید، بهشرط آنکه یک لایهٔ هویت قابل اتکا هم پشتشان باشد؛ IRM بدون احراز هویت محکم معنایی ندارد.
یک قدم عملی برای شروع: سه دسته سندی را که اگر امروز به دست نادرست برسند بیشترین آسیب را میزنند فهرست کنید و ببینید آیا پس از ارسال، هنوز میتوانید دسترسی به آنها را پس بگیرید یا نه.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /irm-information
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه