گزارش اسکن آسیبپذیری فصل قبل تمیز بود. دو هفته بعد یک CVE بحرانی برای سرویسی منتشر شد که روی یکی از سرورهای رو به اینترنت سازمان اجرا میشد. اسکن بعدی دو ماه دیگر بود؛ مهاجم دو ماه صبر نکرد. مدیریت آسیبپذیری وقتی فقط یک رویداد تقویمی باشد، دقیقاً همین شکاف را میسازد.
سطح حمله هر هفته عوض میشود: سرور تازه، برنامهٔ وب تازه یا سرویسی که کسی ثبتش نکرده، تا اسکن بعدی کاملاً دیده نمیشود.
اسکن شبکه لایهٔ وب را نمیبیند: خطاهایی مثل SQL Injection و XSS در برنامههای سفارشی ابزار اسکن برنامه میخواهند، نه اسکنر شبکه.
فهرست بلند بدون اولویت فقط نویز است: هزاران یافته بدون امتیاز ریسک واقعی، موارد مهم را زیر خودش دفن میکند و تیم فنی اعتمادش را به ابزار از دست میدهد.
کشف خودکار دارایی: هر دارایی جدید به محض ورود به شبکه شناسایی و بررسی شود.
پوشش همزمان زیرساخت و برنامه: سرور، فایروال و پایگاه داده در کنار برنامههای وب دیده شوند.
تأیید یافتهها: هشدار کاذب کمتر یعنی تیمی که گزارش را جدی میگیرد.
اولویت با ریسک واقعی: اول آسیبپذیریهایی که همین حالا فعالانه بهرهبرداری میشوند، نه فقط بالاترین امتیاز نظری.
همیشه نمیشود همان روز وصله کرد؛ سیستم حیاتی است یا پنجرهٔ تعمیرات نزدیک نیست. در این فاصله، یک لایهٔ محافظ مثل فایروال برنامهٔ وب میتواند زمان بخرد، به شرطی که موقت دیده شود و جای وصله را نگیرد. برای هر استثنا هم یک مالک و یک تاریخ پایان مشخص کنید تا «موقت» به «دائمی» تبدیل نشود؛ استثناهای بیصاحب معمولاً همانهایی هستند که سال بعد در گزارش حادثه پیدا میشوند.
یک پرسش ساده برای جلسهٔ بعدی تیم: اگر امشب یک CVE بحرانی برای یکی از سرورهای رو به اینترنت ما منتشر شود، چند روز طول میکشد تا ابزارمان آن را ببیند؟ اگر پاسخ «تا اسکن بعدی» است، برنامهٔ شما هنوز دورهای است.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /vulnerability-management
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه