چند دقیقه قطعی سرویس آنلاین برای خیلی از کسبوکارها یعنی درآمد ازدسترفته و مشتریای که دیگر برنمیگردد. با این حال، هنوز بسیاری از سازمانها محافظت در برابر حملات DDoS را فقط با یک معیار میسنجند: حجم ترافیک. مشکل اینجاست که خطرناکترین حملههای امروز اصلاً حجیم نیستند.
حمله از چند جهت همزمان: مهاجم شبکه، اپلیکیشن و DNS را با هم هدف میگیرد. ابزاری که فقط حجم را میبیند، معمولاً سراغ کمخطرترین بردار میرود و بقیه را از دست میدهد.
لایه هفت، کمحجم اما کشنده: چند هزار درخواست دقیق به یک صفحهٔ جستوجوی سنگین میتواند همان کاری را بکند که دهها گیگابیت ترافیک خام میکند، بیآنکه هشدار حجمی به صدا درآید.
سرعت حمله بیشتر از سرعت انسان: حمله در چند ثانیه به اوج میرسد. دفاعی که منتظر تأیید دستی تیم عملیات بماند، همیشه دیر میرسد.
پاکسازی نزدیک به منبع: ترافیک مشکوک پیش از رسیدن به زیرساخت اصلی جدا و پالایش شود، بدون اینکه کاربر واقعی قطعی ببیند.
تشخیص رفتاری در لایهٔ برنامه: بهجای شمردن بستهها، الگوی غیرعادی درخواستها شناسایی شود.
واکنش خودکار: محافظت در همان ثانیههای اول فعال شود.
DNS در همان طرح: DNS خودش هدف رایجی است و نباید لایهای جدا و فراموششده باشد.
در بسیاری از طرحها، تمام توجه روی لبهٔ شبکه است و DNS به حال خود رها میشود. اگر DNS زیر فشار از دسترس خارج شود، حتی سالمترین وبسرور هم برای کاربر عملاً وجود ندارد. نکتهٔ دوم ظرفیت است: توزیع درست بار بین سرورها و داشتن ظرفیت پردازشی کافی، به زیرساخت فرصت میدهد تا در دقایق اول حمله دوام بیاورد و ابزارهای تشخیص کارشان را انجام دهند. فایروال لبه هم باید لایهٔ اول کنترل ترافیک ورودی باشد، نه تنها لایه.
از تیم خود بپرسید: اگر امروز صفحهٔ جستوجو یا ورود سایت با چند هزار درخواست هدفمند زیر فشار برود، کدام ابزار متوجه میشود و چه کسی تصمیم میگیرد؟ اگر پاسخ «نمودار ترافیک» و «مدیر شیفت» است، نقطهٔ ضعف را پیدا کردهاید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /ddos-protection
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه