در بازدید از واحدهای صنعتی، تقریباً همیشه یک جمله را میشنوم: «شبکهٔ کنترل ما جداست و به اینترنت وصل نیست». بعد که نقشهٔ واقعی ارتباطات را میکشیم، معمولاً چند پل فراموششده پیدا میشود: رایانههای HMI که عضو دامنهٔ اداریاند، نرمافزار کنترل از راه دوری که سالها پیش برای پیمانکار نصب شده، یا لپتاپ مهندسی که هم در خانه به اینترنت وصل میشود و هم به سوئیچ تابلو.
گزارش ۲۰۲۶ شرکت TXOne همین تجربه را با عدد نشان میدهد: ۹۶ درصد حوادث امنیتی OT از نفوذ در لایهٔ IT شروع شدهاند. یعنی مهاجم معمولاً از ایمیل و رمز عبور شروع میکند، نه از PLC.
دیدن پیش از محافظت: با پایش غیرفعال ترافیک، فهرستی از PLC، HMI و ارتباطهایشان بسازید. در شبکهٔ کنترل اسکن فعال بیاحتیاط میتواند کنترلرهای قدیمی را متوقف کند.
قطع پلها: دستگاههای OT را از دامنهٔ اداری خارج کنید و هر مسیر مستقیم از شبکهٔ اداری به سطح کنترل را ببندید.
منطقهبندی واقعی: یک DMZ میان IT و OT بسازید و در عمق شبکه از فایروالی استفاده کنید که فرمانهای پروتکل صنعتی را میفهمد؛ خواندن مجاز، نوشتن فقط از ایستگاه مهندسی.
دسترسی پیمانکار با نظارت: ورود فقط از جامپسرور، با احراز هویت چندعاملی، تأیید هر جلسه و ضبط آن.
امنیت OT پروژهٔ تیم IT بهتنهایی نیست. اگر مهندسان بهرهبرداری در نوشتن قوانین حضور نداشته باشند، اولین توقف ناخواسته کل پروژه را بیاعتبار میکند. پیشنهاد من این است که همهٔ کنترلها ابتدا در حالت پایش اجرا شوند و فقط پس از چند هفته مشاهده به حالت مسدودسازی بروند. برای دستگاههایی هم که سالها وصله نمیشوند، سگمنتبندی و پایش جایگزین واقعبینانهتری است تا انتظار وصله.
نسخهٔ کامل این راهنما را با چکلیست و برنامهٔ ۹۰ روزه میتوانید با جستجوی «امنیت OT در کنار IT سیمانتک لند» پیدا کنید.
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه