در بسیاری از سازمانها، برنامههای داخلی هنوز با یک نام کاربری و رمز ساده محافظت میشوند. پنل مدیریت یک سامانه، پورتال کارمندی، ابزار گزارشگیری و چند پنل تجهیزات، هرکدام حساب جدا دارند. ابزارها خوب کار میکنند؛ مشکل از جایی است که هویت مدیریت نمیشود.
گزارش DBIR سال ۲۰۲۶ وریزون نشان میدهد سوءاستفاده از اعتبارنامه هنوز در حدود ۳۹ درصد کل نفوذها، در یکی از مراحل زنجیرهٔ حمله، دیده میشود. یعنی رمز لو رفته هنوز یکی از پرتکرارترین مسیرهای ورود است.
SSO یعنی یک هویت منبع و یک ورود برای چند برنامه؛ با خروج یک کارمند از دایرکتوری، دسترسی همهجا بسته میشود.
MFA یعنی عامل دوم برای ورود. تأیید با نمایش عدد روی صفحه، در برابر خستگی ناشی از پوشهای تکراری بسیار مقاومتر است.
SSO بدون MFA فقط یعنی «یک رمز برای همه درها».
فهرست برنامههای داخلی را بر اساس دادهای که دارند و دسترسیشان از اینترنت امتیاز دهید.
MFA را اول برای ادمینها و سپس برای VPN و پورتالهای دورکاری فعال کنید.
SSO را برای دو یا سه برنامهٔ پرخطر پایلوت کنید، بعد گسترش دهید.
حسابهای سرویس و مدیر مشترک را به گاوصندوق دسترسی ممتاز منتقل کنید و برای هر دسترسی مالک و تاریخ انقضا تعیین کنید.
نقشهٔ کامل پنج گام، سه اشتباه رایج و یک پایلوت دو هفتهای را در نسخهٔ کامل نوشتهام: رمز تنها کافی نیست؛ MFA و SSO برای برنامههای داخلی، از پنل مدیریت تا ERP
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه