خیلی از سازمانها امنیت نقطه پایانی را با شمردن ابزارها میسنجند: یک آنتیویروس، یک EDR، یک محافظ ایمیل و شاید یک ابزار دیگر برای کنترل دستگاهها. اگر در حال بررسی خرید Symantec Endpoint Security Complete یا هر راهکار نقطه پایانی دیگری هستید، پیش از مقایسهٔ قابلیتها یک سؤال سادهتر بپرسید: وقتی یک هشدار واقعی میرسد، تیم شما چند کنسول را باید باز کند تا بفهمد چه شده است؟
در یکی از سازمانهایی که با همین وضعیت کار میکرد، تا وقتی تیم امنیت تکههای ماجرا را از چند پنجرهٔ مختلف کنار هم گذاشت، مهاجم ساعتها جلوتر رفته بود. کمبود ابزار نبود؛ دادههای تهدید در چند جزیرهٔ جدا مانده بودند و کسی باید آنها را دستی به هم وصل میکرد.
معماری پراکنده یک هزینهٔ پنهان دارد: زمان. هر دقیقهای که صرف رفتوبرگشت بین کنسولها میشود، دقیقهای است که مهاجم برای پیشروی در اختیار دارد. حملهٔ چندمرحلهای را با دیدن تکتک رویدادها نمیشود تشخیص داد؛ باید رابطهٔ میان آنها را دید، و این کار وقتی دادهها جدا از هم نگه داشته میشوند تقریباً دستی است.
اکتیو دایرکتوری: بسیاری از حملههای پیشرفته بعد از نفوذ اولیه از همین مسیر در شبکه پخش میشوند. بدون محافظت اختصاصی، حرکت جانبی مهاجم شبیه کار عادی یک کاربر مجاز دیده میشود و کسی متوجه نمیشود.
شکار تهدید: پیدا کردن الگوهای پنهان به دادهٔ همهٔ لایهها نیاز دارد. اگر هر جستوجو را باید در چند کنسول تکرار کرد، شکار تهدید عملاً کنار گذاشته میشود.
یکپارچگی را معیار بگیرید، نه تعداد: پنج ابزار جدا لزوماً امنتر از یک راهکار یکپارچه نیستند و گاهی فقط کار عملیاتی را چند برابر میکنند.
وضعیت اکتیو دایرکتوری را جداگانه ارزیابی کنید: این لایه اغلب کلید حرکت جانبی است و ارزش یک بررسی اختصاصی را دارد.
کل زنجیره را ببینید: راهکاری را انتخاب کنید که پیشگیری، تشخیص و پاسخ را در یک زنجیره پوشش دهد، نه سه محصول که باید خودتان به هم وصلشان کنید.
معیار درست بلوغ امنیتی، تعداد محصولاتی که خریدهاید نیست؛ سرعتی است که با آن به یک هشدار واقعی پاسخ میدهید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /unified-endpoint
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه