بیشتر درخواست‌هایی که برای خرید لایسنس F5 BIG-IP به دستم می‌رسد با یک سؤال شروع می‌شود: «چند گیگابیت بگیریم؟» اما در تجربهٔ من، کمتر پیش آمده که گلوگاه واقعی یک ADC پهنای باند باشد. پیش از خرید لایسنس F5 BIG-IP باید بدانید دستگاه دقیقاً قرار است چه کاری انجام دهد.
سازمانی را دیدم که پرتالش هر روز اول وقت کند می‌شد. لایسنس Virtual Edition یک‌گیگابیتی داشت و ترافیک واقعی حدود سیصد مگابیت بود، اما پردازنده در اوج صد درصد می‌شد. دلیلش گواهی با کلید RSA 4096 و دست‌دهی‌های کامل TLS بود که هر کاربر موبایلی دوباره تکرارشان می‌کرد.
درخواست در ثانیه در اوج: شلوغ‌ترین پنج دقیقهٔ ماه، نه میانگین روز.
اتصال جدید در ثانیه: برای برنامه‌های موبایل و API معمولاً از پهنای باند مهم‌تر است.
دست‌دهی کامل SSL در ثانیه: نوع کلید را بنویسید؛ ECDSA بسیار سبک‌تر از RSA بزرگ است.
پهنای باند با ماژول‌های روشن: WAF و کنترل دسترسی ظرفیت را پایین می‌آورند.
نسخهٔ مجازی برای محیط‌های مجازی‌شده و ترافیک چندگیگابیتی انعطاف خوبی دارد و لایسنسش پله‌ای قابل ارتقاست. اما اگر پرتال عمومی پرمراجعه، درگاه پرداخت یا چند تیم مستقل روی یک دستگاه دارید، سخت‌افزار با شتاب‌دهندهٔ SSL و جداسازی Tenant منطقی‌تر است. یادتان باشد در خوشهٔ HA هر دستگاه باید کل بار را تنها حمل کند.
یک پایلوت دوهفته‌ای با همان گواهی و همان ماژول‌ها بگذارید، اوج صبحگاهی را بازسازی کنید و یک بار هم با گواهی ECDSA بسنجید. گاهی همین تغییر یک پله لایسنس را صرفه‌جویی می‌کند.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چک‌لیست اقدام در این نشانی منتشر شده است؛ آن را در نوار آدرس مرورگر وارد کنید: symantecland.com/f5-big-ip-sizing
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه
