وقتی صحبت از خرید آنتی ویروس برای محیط مجازی میشود، بیشتر سؤالها دربارهٔ تعداد ماشینها و قیمت هر لایسنس است. اما در بازدیدهای میدانی، مشکل اصلی چیز دیگری است: آنتیویروسی که برای کامپیوتر فیزیکی طراحی شده، روی صدها دسکتاپ مجازی همزمان اجرا میشود و آنقدر کند میکند که تیم IT در نهایت خاموشش میکند.
همین چند ماه پیش در سازمانی با حدود چهارصد کاربر VDI، باز شدن Outlook ساعت هشت و نیم صبح یک دقیقه طول میکشید. حفاظت روی نیمی از دسکتاپها «موقتاً» خاموش بود؛ آن هم هشت ماه.
دسترسی به vCenter یا یک میزبان یعنی دسترسی به همهٔ ماشینهای روی آن.
اسکن همزمان روی ذخیرهسازی مشترک، «طوفان اسکن» میسازد.
ترافیک بین دو ماشین روی یک میزبان از فایروال فیزیکی عبور نمیکند.
هر ضعف تصویر پایه در صدها دسکتاپ تکثیر میشود.
1. سختسازی خود هایپروایزر: شبکهٔ مدیریت جدا، MFA و حساب شخصی برای vCenter، خاموش بودن SSH و ارسال لاگ میزبانها به SIEM.
2. اسکن مرکزی: بار اسکن را به یک Security Server منتقل کنید تا روی ماشینها فقط عامل سبک بماند؛ زمانبندیها را پخش کنید و تصویر پایه را طبق راهنمای تولیدکننده آماده کنید.
3. سگمنتبندی شرقغرب: ارتباط دسکتاپبهدسکتاپ را بهطور پیشفرض ببندید و قاعدهها را اول در حالت پایش اجرا کنید.
4. بازیابی مطمئن: پشتیبان با هویت جدا از دامنه، نسخهٔ تغییرناپذیر و آزمون بازیابی هر سه ماه.
مهاجمان باجافزار سراغ خود میزبان میروند، نه تکتک ماشینها. بر اساس دادههای واکنش به رخداد Huntress، سهم هایپروایزرها در رمزگذاریهای مخرب باجافزاری از حدود ۳ درصد در نیمهٔ اول ۲۰۲۵ به ۲۵ درصد در نیمهٔ دوم همان سال رسید. وقتی میزبان گرفته شود، آنتیویروس داخل ماشینها هیچ نقشی ندارد؛ پس سختسازی هایپروایزر و پشتیبان جدا به اندازهٔ حفاظت ماشینها اهمیت دارد.
در همان سازمان، بعد از انتقال اسکن به Security Server و پخش زمانبندیها، شکایت کندی تمام شد و حفاظت روی همهٔ دسکتاپها دوباره روشن شد.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /virtualization-vdi
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه