بیشتر برنامههای امنیتی با یک فرض ساده شروع میشوند: مهاجم بیرون از دیوار است. اما بخش قابلتوجهی از حوادث جدی از درون سازمان آغاز میشود؛ از کسی که نام کاربری معتبر، کارت تردد و دسترسی قانونی دارد. تهدید داخلی همین است: خطری که از نقطهای شروع میشود که سازمان از قبل به آن اعتماد کرده است.
دسترسی از روز اول مجاز است: نفوذگر بیرونی برای ورود رد به جا میگذارد، اما کارمند نیازی به نفوذ ندارد و فعالیتش در کار روزمره گم میشود.
همیشه پای بدخواهی در میان نیست: یک کارمند ناراضی که داده میفروشد و یک کارمند بیدقت که فایل حساس را جای اشتباه بارگذاری میکند، هر دو تهدید داخلیاند؛ اما پاسخ به هر کدام فرق دارد.
فایروال این لایه را نمیفهمد: از دید فایروال و IPS، رفتار غیرعادی یک کاربر مجاز چیزی جز ترافیک مشروع نیست.
۱. نظارت رفتاری با معیار شخصی: انحراف از الگوی عادی همان کاربر را بسنجید، نه یک آستانهٔ ثابت برای همه. دانلود حجیم نیمهشب یا سر زدن به بخشی که فرد هرگز با آن کار نکرده، نشانهٔ خوبی برای بررسی است.
۲. مهار حسابهای ممتاز: این حسابها بیشترین آسیب را میزنند و معمولاً کمترین نظارت را دارند. دسترسی را به حداقل لازم برسانید و هر عملیات را ثبت کنید.
۳. کنترل نقاط خروج داده: ایمیل شخصی، حافظهٔ USB و فضای ابری غیرمجاز مسیرهای رایج خروج دادهاند و باید پیش از خروج کنترل شوند.
۴. پاکسازی Active Directory: دسترسیهای انباشته و پیکربندی ضعیف در AD مسیر بسیاری از سوءاستفادههای داخلی است.
۵. رمزگذاری داده در حالت سکون: اگر داده بیرون رفت، رمزگذاری آخرین خط دفاع است.
بسیاری از حوادث داخلی از بیاحتیاطی میآیند، نه از بدخواهی. آموزش مستمر یکی از مؤثرترین سرمایهگذاریهای امنیتی است و برخلاف ابزار، هزینهٔ نگهداری سالانه ندارد. کنترل فنی بدون آگاهی، تیم امنیت را به پلیس داخلی تبدیل میکند؛ ترکیب این دو است که ریسک را واقعاً پایین میآورد.
اعتماد به کارکنان لازم است، اما اعتماد بدون نظارت همان شکافی است که بسیاری از نشتهای بزرگ داده از آن رخ دادهاند.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /insider-threat
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه