اگر این روزها پیشفاکتور تمدید VMware روی میزتان است و عدد آن با سالهای قبل جور درنمیآید، تنها نیستید. از وقتی VMware زیر چتر Broadcom رفت، قاعدهٔ بازی عوض شد و دیگر نمیشود با همان حسابوکتاب قدیمی «تعداد CPU» جلو رفت. خبر خوب این است که بخش بزرگی از هزینه با یک محاسبهٔ درست و یک انتخاب آگاهانه قابلکنترل است.
مدل جدید روی سه ستون ایستاده و هر سه مستقیم روی بودجه اثر میگذارند:
خرید جدید دیگر دائمی نیست؛ اشتراک دورهای است و پشتیبانی هم داخل آن است.
مبنای محاسبه، هستههای پردازندههای فیزیکی است، نه تعداد سوکت.
طبق اعلام Broadcom هر CPU دستکم ۱۶ هسته حساب میشود؛ یعنی پردازندهٔ هشتهستهای هم ۱۶ هسته لایسنس میخواهد.
این سه تغییر با هم یعنی هر سرور باید جداگانه و با دقت شمرده شود. نتیجهٔ عملی: سرورهای قدیمی با پردازندههای کمهسته، بیش از آنچه فکر میکنید هزینه میسازند. مثلاً دو سرور با دو CPU دوازدههستهای، ۶۴ هستهٔ لایسنس لازم دارند، نه ۴۸.
سبد محصولات به چند بستهٔ اصلی خلاصه شده است. VMware Cloud Foundation پلتفرم کامل ابر خصوصی است و NSX و VCF Automation را هم دارد. vSphere Foundation برای مجازیسازی سازمانی سرورهاست و بخشی از ظرفیت vSAN را همراه دارد. نسخههای vSphere Standard و Enterprise Plus هم برای نیازهای پایهتر میمانند. اشتباه رایج این است که سازمانی بدون نیاز واقعی به شبکهٔ مجازی و اتوماسیون، سراغ کاملترین بسته برود.
فهرست دقیق سرورها، تعداد CPU و هستهٔ هر کدام را دربیاورید و قاعدهٔ حداقل ۱۶ هسته را اعمال کنید.
ببینید آیا تجمیع بارهای کاری روی سرورهای کمتر با پردازندهٔ مناسب، تعداد هسته را پایین میآورد.
اگر NSX و Automation در برنامهٔ شما نیست، VVF را جدی بررسی کنید.
ظرفیت vSAN را دقیق برآورد کنید، چون ظرفیت اضافه بر اساس TiB تهیه میشود.
لایسنسهای دائمی قبلی هنوز قابلاستفادهاند، اما نسخههای جدید و پشتیبانی فقط از مسیر اشتراک میآیند؛ پس تصمیم ارتقا را بدون مرور معماری فعلی نگیرید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /vmware-licensing
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه