«در این یک سال حتی یک رخداد جدی نداشتهایم.» این جمله را مدیر امنیت سازمانی گفت که سامانهٔ جلوگیری از نشت دادهاش یک سال بود کار میکرد. چند دقیقه بعد، یک فایل آزمایشی پر از الگوی شمارهٔ کارت و کد ملی از یک رایانهٔ کاری روی فضای ابری شخصی رفت و هیچ هشداری صادر نشد. علت ساده بود: تقریباً همهٔ ترافیک خروجی HTTPS بود و DLP فقط نام دامنه را میدید. صفر رخداد، در عمل یعنی صفر دید؛ و همین ماجرا اهمیت بازرسی ترافیک رمزشده را نشان میدهد.
گزارش ۲۰۲۴ ThreatLabz نشان میدهد بیش از ۸۷ درصد تهدیدهای مسدودشده از کانال رمزشده تحویل داده شدهاند. تحویل بدافزار از سایتهای معتبر، صفحههای فیشینگ با قفل سبز، ارتباط فرمان و کنترل و خروج داده از راه وبمیل و سرویسهای هوش مصنوعی، همه در همین تونلها انجام میشوند. فایروال، IPS، دروازهٔ وب و DLP بدون دیدن محتوا فقط به نام دامنه و IP تکیه میکنند.
رمزگشایی تکراری در هر دستگاه، ظرفیت واقعی تجهیزات را گاهی به کمتر از نصف میرساند.
هر ابزار فهرست استثنای خودش را دارد و حفرهها میان این فهرستها پنهان میمانند.
با TLS 1.3 و Forward Secrecy، رمزگشایی غیرفعال از روی کپی ترافیک دیگر کار نمیکند و بازرسی باید درونخطی باشد.
راه بالغ این است که یک لایهٔ هماهنگسازی، ترافیک را یک بار باز کند و بر اساس سیاست به زنجیرهٔ مناسب بفرستد. چند نکتهٔ کاربردی برای اجرا:
دستههای حساس مثل بانکداری شخصی، درمان و خدمات دولتی را از ابتدا در فهرست عبور بگذارید.
برنامههایی را که Certificate Pinning دارند پیش از شروع شناسایی و مستثنا کنید.
سیاست مکتوب بازرسی را با واحد حقوقی و منابع انسانی تنظیم کنید و به کارکنان اطلاع دهید.
پایلوت را با گروه کوچک و DLP در حالت فقط گزارش شروع کنید و سختگیری را تدریجی بالا ببرید.
کلید گواهی میانی را مثل حیاتیترین کلید سازمان محافظت کنید.
نکتهٔ تجربی: بزرگترین مانع معمولاً فنی نیست؛ برنامههای قدیمی داخلیاند که با رمزگشایی سازگار نیستند. فهرستشان را از روز اول با واحدهای کسبوکار تهیه کنید.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /encrypted-traffic
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه