هر چند وقت یک بار فهرست تازهای از رمزهای عبور لورفته در اینترنت دستبهدست میشود. سؤال واقعی این نیست که آیا رمز یکی از کاربران شما در این فهرستها هست یا نه؛ سؤال این است که اگر باشد، چه چیزی جلوی ورود مهاجم را میگیرد. برای بسیاری از سازمانها جواب صادقانه «هیچچیز» است.
رمز عبور از مسیرهای زیادی بیرون میرود: صفحههای فیشینگ، بدافزارهای سرقت اطلاعات، یا رمزی که کاربر در سایت دیگری هم استفاده کرده و آن سایت هک شده است. احراز هویت چندعاملی (MFA) قاعده را عوض میکند: علاوه بر چیزی که کاربر میداند، چیزی که در اختیار دارد (گوشی یا کلید سختافزاری) یا ویژگیای از خودش (مثل اثر انگشت) هم لازم است. با رمز دزدیدهشده بهتنهایی، در باز نمیشود.
همهٔ روشها یک اندازه امن نیستند و انتخاب، توازنی میان امنیت و راحتی است:
پیامک: راحت و آشنا، اما ضعیفترین گزینه
رمز یکبارمصرف در اپلیکیشن: تعادل خوب میان امنیت و سادگی
تأیید Push: بسیار راحت برای کاربر، با امنیت خوب
کلید سختافزاری: بالاترین سطح امنیت، مناسب حسابهای حساس و مدیران
نسخهٔ تطبیقی MFA هم وجود دارد: سامانه فقط وقتی عامل دوم میخواهد که ورود پرریسک به نظر برسد، مثلاً از دستگاه یا مکانی ناآشنا. اینطور کاربران کمتر اذیت میشوند و امنیت هم کم نمیشود.
لازم نیست همهچیز را یکشبه پوشش دهید. ترتیب منطقی این است:
اول VPN و دسترسی از راه دور، چون مستقیم از اینترنت در دسترساند
بعد ایمیل سازمانی و پورتالهای وب
ورود مدیران به سرورها و تجهیزات شبکه
RDP و ورود به Windows روی سیستمهای حساس
و در پایان برنامههای ابری، همراه با ورود یکپارچه (SSO)
MFA بخشی از تصویر بزرگتر مدیریت هویت و دسترسی است و در کنار SSO و مدیریت دسترسی ممتاز (PAM) بیشترین اثر را دارد. با این حال، کمتر اقدام امنیتیای پیدا میشود که با این هزینهٔ کم، اینقدر ریسک را پایین بیاورد.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /what-is-mfa
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه