تقریباً هیچ حملهای بدون DNS شروع نمیشود. بدافزار پیش از آنکه به سرور فرماندهی وصل شود، کاربر پیش از آنکه روی لینک فیشینگ برسد و داده پیش از آنکه از شبکه بیرون برود، همه از یک درخواست DNS عبور میکنند. با این حال در بسیاری از سازمانها همین لایه کمترین نظارت را دارد. امنیت DNS یعنی دیدن و کنترل همین نقطهٔ عبور.
ترافیکی که کسی بازرسیاش نمیکند: DNS معمولاً یک سرویس زیرساختی ساده فرض میشود و بیهیچ بررسی از فایروال رد میشود.
کانالی پنهان برای خروج داده: در DNS Tunneling داده تکهتکه داخل کوئریها جاسازی میشود. هر کوئری کوچک و عادی به نظر میرسد و ابزارهای سنتی متوجه نمیشوند.
هدایت بیصدا به مقصد جعلی: با Cache Poisoning یا DNS Hijacking کاربر آدرس درست را تایپ میکند اما به سایت جعلی میرسد.
۱. توقف حمله پیش از اتصال: دامنهٔ مخرب یا فیشینگ در همان لحظهٔ Resolve مسدود میشود؛ ارزانترین جای ممکن برای قطع زنجیرهٔ حمله.
۲. کشف الگوهای غیرعادی: تعداد زیاد زیردامنه یا طول غیرمعمول کوئریها نشانهٔ تونلزنی است و قابل تشخیص است.
۳. اعتبارسنجی پاسخها: پاسخهای DNS بررسی میشوند تا کاربر به منبع جعلی هدایت نشود.
۴. حافظهٔ شبکه: لاگ کامل درخواستهای DNS معمولاً ارزشمندترین منبع در بررسی پس از حادثه است.
بررسی کنید سیاستهای DNS روی فایروال لبهٔ شبکه واقعاً فعال است یا فقط وجود دارد.
کاربران دورکار را فراموش نکنید؛ آنها از فایروال سازمان عبور نمیکنند و به محافظت سمت کاربر نیاز دارند.
زیرساخت DNS خودتان را هم در برابر حملات حجمی مقاوم کنید، نه فقط ترافیک خروجی را.
لاگ DNS را به SIEM بفرستید تا کنار سایر رویدادها تحلیل شود؛ لاگی که کسی نمیخواند ارزشی ندارد.
بیشتر سازمانها برای فایروال و EDR هزینهٔ زیادی میکنند اما لایهای را که اولین قدم حمله از آن میگذرد بیدفاع میگذارند. امنیت DNS یکی از کمهزینهترین و پربازدهترین قدمهای امنیتی است.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /dns-security-guide
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه