مشتریای را در نظر بگیرید که WAF دارد، گواهی SSL معتبر دارد و هر سال تست نفوذ میگیرد؛ با این حال اطلاعات کاربرانش سر از یک فروم درمیآورد. در لاگها هیچ درخواست مشکوکی دیده نمیشود. مهاجم فقط عدد سفارش را در API اپلیکیشن موبایل یکییکی تغییر داده و سفارش دیگران را خوانده است. امنیت API دقیقاً از همینجا با امنیت وب کلاسیک فرق پیدا میکند: حمله شکل «عادی» دارد و امضایی برای شناختنش وجود ندارد.
اپلیکیشن موبایل، پورتال مشتری، اتصال به شرکا و داشبوردهای داخلی همه روی API سوارند و هر API یک راه مستقیم به داده است. طبق گزارش Akamai، حدود ۲۹٪ حملات وب مستقیماً API را نشانه میگیرند. بدتر از آن، خیلی از تیمها فهرست کاملی از APIهای روشن ندارند و نسخههای قدیمی یا پروژههای موقت همچنان در دسترساند.
خطاهایی که در پروژههای واقعی بیشتر تکرار میشوند:
دسترسی به شیء کاربر دیگر (BOLA) بدون بررسی مالکیت
توکن بیانقضا یا کلید API جاسازیشده در اپ موبایل
برگرداندن کل رکورد و سپردن فیلتر به اپلیکیشن
نبود محدودیت نرخ درخواست
نسخهٔ v1 فراموششده که اصلاحات v2 را ندارد
WAF سنتی الگوهای شناختهشدهٔ حمله را میگیرد، ولی درخواستی که فقط شناسه را عوض کرده برایش عادی است. چیزی که فرق ایجاد میکند «مدل امنیت مثبت» است: WAF قرارداد OpenAPI را میشناسد و هر درخواست ناهماهنگ با آن را رد میکند. محدودیت نرخ بهازای هر توکن (نه فقط هر IP) و بررسی JWT هم باید در فهرست الزامات باشد.
BOLA و خطاهای منطقی را فقط با تست خود API میشود پیدا کرد. اسکن DAST که فایل OpenAPI را میخواند، حسگر IAST که مسیر اجرای کد را میبیند و اتصال هر دو به CI/CD، جای تست نفوذ سالانه را با بازخورد هر انتشار عوض میکند. در کنارش، استانداردسازی احراز هویت روی OAuth 2.0/OIDC، عمر کوتاه توکن و یک API Gateway جلوی سرویسها، سطح حمله را کوچک میکند.
یک ترتیب عملی برای ۹۰ روز: ماه اول فهرست APIها و مالک هرکدام، ماه دوم اسکن و رفع BOLA و احراز هویت، ماه سوم اعمال Schema، محدودیت نرخ و خاموش کردن نسخههای قدیمی.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /api-security-waf
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه