کارمندی که از سازمان میرود، روز آخر کارت و حساب کاربریاش را تحویل میدهد. اما کلید APIای که سه سال پیش برای یک پروژهٔ موقت ساخته شد، هنوز فعال است و هیچکس نمیداند مالکش کیست. امنیت هویتهای غیرانسانی دقیقاً همین شکاف است: در بسیاری از سازمانها تعداد کلیدهای API، حسابهای سرویس و عاملهای هوش مصنوعی بیش از ۴۵ برابر کاربران انسانی است، ولی تقریباً همهٔ کنترلها برای انسان طراحی شدهاند.
سامانههای مدیریت هویت و تشخیص تهدید هویتی بر اساس رفتار انسان کار میکنند: ورود صبح، خروج عصر، دسترسی از یک موقعیت مشخص. سرویسی که شبانهروز و با حجم بالا درخواست میفرستد، در این مدل هرگز «غیرعادی» به نظر نمیرسد. عاملهای هوش مصنوعی هم معمولاً با دسترسی گسترده راهاندازی میشوند، چون هنوز «ابزار» دیده میشوند، نه یک هویت با سطح دسترسی.
چهار ویژگی کنار هم، هویت ماشینی را به هدف ایدهآل تبدیل میکند:
دسترسی بالا به داده و سرویسهای حساس
نظارت کم یا هیچ
نبود احراز هویت چندعاملی
نبود چرخش دورهای اعتبارنامه
نقطهٔ ورود بسیاری از نفوذهای اخیر یک کلید افشاشده بوده، نه کاربری که فریب خورده است. و تفاوت مهم این است: وقتی حساب یک کارمند به خطر میافتد، معمولاً خودش متوجه میشود؛ وقتی یک حساب سرویس به خطر میافتد، هیچکس شکایت نمیکند.
انبارگردانی: فهرست کنید چند هویت ماشینی دارید و هرکدام به چه چیزی دسترسی دارد. پاسخ معمولاً غافلگیرکننده است.
مالک و انقضا: هر اعتبارنامه باید تاریخ انقضا و یک مالک مشخص داشته باشد.
حداقل دسترسی: سرویسی که فقط میخواند، نباید مجوز نوشتن داشته باشد.
الگوی رفتاری اختصاصی: برای هر هویت ماشینی رفتار عادی خودش را تعریف کنید، نه الگوی یک انسان.
هر حساب سرویس و هر عامل هوش مصنوعی یک «کاربر» تازه است که نمیخوابد و اگر رها شود، بازنشسته هم نمیشود. تا وقتی این هویتها با همان جدیت کاربران انسانی مدیریت نشوند، بخش بزرگی از سطح حمله بیرون از دید شما میماند.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /non-human
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه