کارمند شما همین حالا با گوشی شخصیاش ایمیل سازمانی را میخواند، به برنامههای داخلی سر میزند و شاید فایلی حساس را باز میکند. امنیت موبایل سازمانی هنوز در خیلی از سازمانها جدی گرفته نمیشود؛ در حالی که همین گوشی، با کمترین محافظت، به همان دادههایی دسترسی دارد که لپتاپ سازمانی و سرور با هزینهٔ زیاد از آنها محافظت میکنند.
نظارت تقریباً صفر: لپتاپ سازمانی آنتیویروس، سیاست و پایش دارد؛ گوشی شخصی معمولاً هیچکدام را ندارد. دسترسی برابر با محافظت نابرابر، یعنی ارزانترین مسیر حمله.
مجوزهایی که بیفکر تأیید میشوند: روی موبایل، زدن «اجازه میدهم» به عادتی ماشینی تبدیل شده و برنامهای که دسترسی بیربط میخواهد، بهراحتی نصب میشود.
فیشینگی که بهتر جواب میدهد: پیامک و تماس جعلی (Smishing و Vishing) روی گوشی مؤثرتر از ایمیل است؛ صفحه کوچک است، آدرس کامل لینک دیده نمیشود و کاربر در حال حرکت دقت کمتری دارد.
۱. تشخیص تهدید روی خود دستگاه: برنامهٔ مخرب، Wi-Fi مشکوک و صفحهٔ فیشینگ را همانجا روی گوشی شناسایی میکند، نه فقط در لبهٔ شبکه.
۲. جداکردن دادههای کاری از شخصی: برنامهها و دادههای سازمانی در فضایی ایزوله میمانند؛ همین است که BYOD را عملی میکند.
۳. سنجش مداوم وضعیت دستگاه: پیش از دادن دسترسی بررسی میشود که گوشی Root یا Jailbreak نشده و سیستمعاملش بهروز است.
۴. دسترسی وابسته به ریسک: وقتی وضعیت دستگاه پرخطر شود، دسترسی خودکار محدود یا قطع میشود.
فهرست کنید چه کسانی با گوشی شخصی به ایمیل و برنامههای داخلی وصل میشوند.
برای همهٔ این دسترسیها احراز هویت چندعاملی بگذارید؛ ترجیحاً روشی که در برابر فیشینگ مقاوم باشد.
شرط حداقلی برای اتصال تعیین کنید: سیستمعامل بهروز و دستگاه بدون Root.
به کارکنان یاد بدهید پیامک و تماسهای «فوری» دربارهٔ رمز عبور یا حساب کاری را پیش از هر اقدام، از مسیر دیگری تأیید کنند.
موبایل دیگر ابزار جانبی چککردن ایمیل نیست؛ یک نقطهٔ پایانی کامل است. سرمایهگذاری روی لپتاپ و سرور بدون دیدن موبایل، یعنی باز گذاشتن راحتترین در ورود.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /mobile-threat
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه