تیم امنیتی بیشتر سازمانها روزش را با هشدار شروع میکند: EDR یا SIEM چیزی گزارش میدهد و بررسی آغاز میشود. مشکل اینجاست که در این مدل، همیشه مهاجم زودتر از ما تصمیم گرفته است. اطلاعات تهدید سایبری یا CTI قرار است این ترتیب را عوض کند؛ یعنی پیش از حمله بدانیم چه کسی، با چه ابزاری و به دنبال چه هدفی سراغ سازمان ما میآید.
بسیاری از تیمها یک فهرست آدرس IP و هش مخرب را به فایروال میدهند و فکر میکنند CTI دارند. اما اطلاعات تهدید واقعی یعنی جمعآوری، تحلیل و بهکار بستن دانستهها دربارهٔ گروههای باجافزاری فعال، آسیبپذیریهای تازه، زیرساخت فرماندهی مهاجمان و روشهای رایج در صنعت خودتان. تفاوت اصلی، گره خوردن این اطلاعات به زمینهٔ کسبوکار شماست.
همیشه یک قدم عقب: حمله را پس از وقوع میبینید، نه پیش از آن.
اولویتبندی اشتباه: هر سال هزاران CVE منتشر میشود. آسیبپذیری با امتیاز متوسط اما اکسپلویت فعال، از یک آسیبپذیری پرامتیاز بیاستفاده خطرناکتر است؛ بدون CTI این را نمیدانید.
دفاع عمومی: بانک و کارخانه تهدیدهای یکسانی ندارند. دفاعی که صنعت را نمیشناسد، ناکارآمد میماند.
یک نکتهٔ کمتر دیدهشده: دادههای دزدیدهشده اغلب ماهها پیش از افشای عمومی در انجمنهای زیرزمینی دستبهدست میشوند. سازمانی که این فضا را رصد نکند، دیر از نشت دادهاش باخبر میشود.
برنامهٔ کامل اطلاعات تهدید چهار لایه دارد:
1. راهبردی برای تصمیم مدیریتی و بودجهبندی امنیت؛
2. تاکتیکی برای شناخت تاکتیکها و روشهای مهاجمان و تقویت دفاع در نقطهٔ درست؛
3. عملیاتی برای جزئیات یک کمپین مشخص پیش از رسیدن به سازمان؛
4. فنی برای شاخصهای نفوذ و بهروزرسانی خودکار سامانههای دفاعی.
سطح فنی بدون سه سطح دیگر فقط فهرستی بلند از آدرسهای مسدودشده است. ارزش CTI وقتی آشکار میشود که شاخصها در SIEM با رویدادهای واقعی همبسته شوند، اولویت وصلهٔ آسیبپذیریها بر پایهٔ بهرهبرداری واقعی تعیین شود و فایروال و دروازهٔ ایمیل همین شاخصها را به سیاست عملی تبدیل کنند.
یک قدم عملی برای شروع: از تیم خود بپرسید از این چهار سطح، امروز کدام واقعاً در تصمیمها اثر دارد. پاسخ، نقطهٔ شروع برنامهٔ اطلاعات تهدید شماست.
نسخهٔ کامل این مطلب همراه با چکلیست اقدام در سایت symantecland دات کام منتشر شده است؛ برای رسیدن مستقیم به آن، بعد از نام سایت در نوار آدرس مرورگر بنویسید: /cyber-threat
— کاظم مرتضوی، مشاور مستقل امنیت شبکه