
به امید منتشر شدن؛ چون فکر میکنم این سومین متنی است که مینویسم و منتشر نمیشود و اگر باز هم منتشر نشود، شاید آخرین مطلبم در اینجا باشد.
✒️اصولاً باید گفت «نه به اعدام»؛ اما سؤال اینجاست: نه به کدام اعدام؟
موجهای رسانهای همیشه برای افراد مختلف یکسان شکل نمیگیرند؛ این میتواند بخشی ناشی از شانس باشد و بخشی هم مدیریتشده. ماجراهای «نه به اعدام»، «این جوانها فقط برای اعتراض به گرانی به میدان آمده بودند» و «اینها فقط معترض بودند» هم بخشی از همین مواضع است.
به عنوان یک کارشناس حقوقی نوپا که سوادش شاید درحد پاس کردن دروسش بوده، نه بیشتر؛ از سالها پیش معتقد بودم که سلب حیات، جز در موارد قصاص، نباید در نظام کیفری وجود داشته باشد. هنوز هم تا حد زیادی همین باور را دارم.
یادش بخیر که در زمان دانشجویی درمورد این مسئله که موضوع مجازات اعدام یکی از محورهای انتقادهای حقوق بشری نسبت به ایران بوده و در برخی تحریمهای مرتبط با حقوق بشر نیز بیتأثیر نبوده است؛ درحال تحقیق بودم هرچند بحث مفصل آن در این نوشته نمیگنجد و شاید یکبار باهم به تشریح همین موضوع بپردازیم.

پس من هم، مثل وحید اشتری که در یکی از تجمعات بهش گفته بودن «تو مالهکش قالیباف هستی» و درجواب، داخل پیجش سکانس «ماجرای نیمروز» را منتشر کرده بود که کمال به دوستش میگه: «تو میدونی من کیام که روم اسلحه میکشی؟»، نمیتوانم متهم شوم که مالهکش مجازات مستوجب سلب حیات هستم؛ چون زمانی که سرم باد داشت و میخواستم در نظام حقوقی کشور تغییر ایجاد کنم، سر همین مسئله «نه به اعدام در هر شرایطی» و مخالفت با تفسیرهای موسع از قانون، کم مانده بود مدرکم ضبط شود و به کمیته انضباطی بروم؛ چون میخواستم خروجی تحصیلم در کارشناسی، یک بیانیه باشد که بگوید افکار جدید حقوقی آمدهاند و میخواهند قانون اصلاح شود...
پ.ن: وحید اشتری کسی بود که ماجرای سیسمونی دختر قالیباف را منتشر کرده بود...
حالا بریم سر بحث خودمون که مشکل از جایی آغاز میشود که جای شهید و جلاد عوض میشود؛ جایی که مرز میان معترض و کسی که مرتکب خشونت شده، از بین میرود. گردنهگیری، چاقوکشی و قمهکشی را نمیتوان با تغییر واژهها به کنش مدنی تبدیل کرد.
بسیاری از همین مردمی که حتی خانواده من هم جزوشان هستند، یک نکته را فراموش کردهاند؛ اینکه ابتدای اعتراضات دیماه، همه معترض گرانی بودند و شعارها معطوف به «نه به گرانی» بود. اما چه شد که ناگهان شعارها به «نه به خامنهای» و بعد هم «مرگ بر خامنهای» تغییر کرد و در دست به اصطلاح معترض جای پلاکارد، قمه و دشنه اومد؟
اتفاقاً این کشتهسازی و این قتلعام هم، در ابتدا، به دست همین اراذل و اوباش رقم خورد و به فجیعترین شکل، خانوادهها را داغدار کرد و بعد از آن، دستور حکومت نظامی آمد و با تیر، پذیرای اینبارِ اغتشاش ـ نه اعتراض ـ شدند...
همیشه آدمهایی که چیزی را بیان میکنند که همه میدانند اما نمیخواهند به روی خودشان بیاورند، منفور هستند؛ مثل کسی که بگوید بابانوئل وجود ندارد...
توی این قضیه هم بابانوئلی وجود ندارد و همه میدانند؛ اما قشنگی ماجرا این است که فقط بگویی «نه به اعدام».
قشنگیاش این است که بگویی:

«و خب، بمیرم که این میدان بستن، به معنی عربدهکشی، قمهگردانی و آتش زدن نیست...»
و خب، لابد مثل قضیه مایع قرمز رنگ گوجهفرنگی که انگار با عوض کردن عنوان، ماهیت هم عوض میشود؛ این بار هم با گفتن اینکه «اینها سد معبر کردند»، معنای چاقوکشی و قمهکشی عوض میشود...
مشکل من فقط با این مسائل نیست؛ مشکل من با هر جریانی است که جان مردم را ابزاری برای رسیدن به قدرت بداند.
کشته شدن جوانان، چه ریشو، چه فکل کراوات و...، صرفنظر از اینکه چه کسی مسئول آن باشد، نباید به سرمایه سیاسی هیچ فرد یا جریانی تبدیل شود و خب، حالا که مسئول این کشتهها، شهیدها، جاویدنامها یا هر اسم دیگری که رویشان بگذارید مشخص است، باز هم خودمان را به نایسبازی زدهایم.
ما درگیر نایسبازی هستیم و خودمان را به تغافل زدهایم...
خون جوانهای ما بر دستان رضا پهلوی است، نه خامنهای.
چرا؟
چون پهلوی از نقش اپوزیسیون و دلسوز ملت، به نقش جنون برای حکومت تغییر ماهیت داده و دیگر به فکر جوانهای این مرز و بوم نیست و اتفاقاً با همان سبک «بکشید ما را، با این خونها ما پیروز میشویم» پیش میرود...
در حالی که آن جمله، برای هدفی دیگر و در شرایطی دیگر گفته شده بود و گویندهاش خودش برای رسیدن به هدفش شکنجه میشد و هزینه میداد، نه اینکه برای کشتهشدهها ویسکی بخورد و رقص غم کند و در مهمانیها، مست و پاتیل بگوید «چقدر دلم سوخت...»
یکسری را نمیشود متوجه کرد؛ چون هنوز فکر میکنند حکومت فعلی آشغال است و حکومت بعدی فرشته.
وقتی هم بعدی بیاید، دوباره همان را میزنند تا بعدیِ بعدی بیاید. این وسط هیچوقت به فکر حرکت مدنی نیفتادهاند؛ چون این قضیه که بکشی یا کشته بشوی، خیلی راحتتر از این است که برای عدالت قدم برداری...
خرج اولی، داس و چاقوکشی و نهایتا مرگ است، اما خرج دومی زندان و سالها اسیری کشیدن...
و دیدیم افرادی را که سالها با پروندههای مختلف برای مبارزه با فساد و مطالبه عدالت درگیر دادگاهها بودند و از پهلوی حمایت نکردند، چون انسان بودند و درنهایت اینها تبدیل به خائن به ملت شدند اما افراد دیگری مثل علی دایی، قاسمخانیها و خیلیهای دیگر که هیچ هزینهای برای کوچکترین موردی ندادن و حتی از دزد گوشی و گردنبند هم نمیگذشتند و بهخاطر معروفیتشان دزدهای آنها یک روزه پیدا میشد و با رانت برای خودشان جایگاهی ساخته بودند، حالا دم از «نه به اعدام» میزنند...
پرستو صالحی میگفت: «تکتکتان را از درختهای ولیعصر آویزان میکنیم.» بعد گفت: «گوه خوردم که این حرف را زدم.» و بعد دوباره گفت: «مزدورهای کثافت، چرا بچههای مردم را که دیگران را قطعهقطعه کردند، اعدام میکنید؟»
حرفم این است که توی بازی این افرادی که ثبات روانی ندارند، نیفتید.
حرفم این است که تلخ است، اما از پهلوی هم بویی از شرافت به مشام نمیرسد و اگر انقلاب ۵۷ قتل و غارت داشت، این بار بدتر از آن است؛ چون لیدر معترضها اینبار نه مثل دفعه اول حتی بدتر ازآن، شرافت خودش را هم به جنون حکومت باخته است.
در نهایت باید بگویم من هم با اعدام مخالفم، اما باید فرق قاتل و معترض مشخص باشد.
با گردنهگیری نمیشود انقلاب کرد؛ حالا من مرده و شما زنده...
فقط فرق من با شما این است که شما میدانید بابانوئلی وجود ندارد، اما نمیگویید؛ ولی من آدمِ بدِ داستانم و دوست دارم این را بیان کنم.
ولی دلم برای کسی که هنوز فکر میکند پهلوی وطنپرست است میسوزد و با این حرف که «این بیشرفها دارند ما را از پارهپاره شدن وطن میترسانند و با آمدن پهلوی اینطور نمیشود»، فقط خودش را گول میزند...
و در واقع، کسی که روحش را به شیطان بفروشد، دیگر مجبور است خودش را به تغافل بزند؛ مجبور است جلوی مادران شهدای جنگ هلهله کند، مجبور است از میناب نگوید...
و خب، تاریخ تکرار میشود...
رضا پهلوی هم میگوید اگر خانواده من با دین مشکل داشتند، اسم ما را رضا و محمدرضا نمیگذاشتند؛ اولین روضه کربلا را هم یزید، که قاتل بود، برگزار کرد و مسیح علینژاد هم تا ابد میخواهد برای بچههای میناب گریه کند.
و رضا پهلوی وطندوست است، اما در مراسم لیندسی گراهام شرکت میکند و معتقد است: «یک جای این مملکت را اشغال کنید تا من بیایم؛ بعد خود این آخوندها میروند و این اشغال نظامی کمک است نه خدای نکرده وطنفروشی...»

و خب، جوانهایی که میخواهند فحش ناموس بدهند و داس میخرند برای کشتن، معتقدند اگر این حکومت برود، خودشان میآیند و ایران را میسازند...
و اگر کشتند نباید اعدام شوند و شاهزاده نمیگذارد که اعدام شوند یا نهایت میگویند اشتباه کردیم یا هک شدیم و تبرئه میشوند...
و آن حرامزادهای که میگوید بمب اتم به ایران بزنید و چیزی هم نمیشود...
تاریخ تکرار میشود چون در تاریخ ماجرای کربلا بوده است و درسال هایی که بزرگترهای ما دیدن با منافقین و انساننماها آشنا شدیم اما تلخ است که حرفهای پهلوی دوستها و سلطنتطلبها همان حرفهای بیهمه چیزها در دهه شصت است...
اگر انقلاب ۵۷ بدیهایی داشت که یکی از آنها دخالت نوجوانهای هیجانی در آن بود، این بار هم شاهد حضور همین نوجوانهایی هستیم که احساس میکنند باید بکشند تا زنده بمانند.
من در این متن دو نکته را گفتهام که نسبت به آنها علم قطعی دارم...
یکی از دوستان ما همراه با یک فرد نظامی به شهادت رسید و مادرش با بغض تعریف میکرد که بچه من تا حالا نازکتر از گل به کسی نگفته بود، اما در اوج غم من، جلوی چشم خودم هلهله و شادی کردند...
مورد دوم، حضور همین نوجوانهای شریک در اعتراضی بود که تبدیل به اغتشاش شد؛ از این جهت که شهادت یکی از نیروهای انتظامی تهران به دست یک دختر ۱۶ ساله رقم خورد و این دختر منتظر تأیید حکم خود در دیوان است. حالا معلوم نیست این موج رسانهای به او هم برسد یا نه و او هم مثل خیلی از بدبختهای دیگر که اسیر بازی سیاست شدند، سرنوشتش به تباهی کشیده شود...
من برای دیماه این را گفتم و امروز هم دوباره همان دیالوگ را تکرار میکنم که:

عالیجناب علی حاتمی در هزاردستان یک دیالوگ مینویسیه و استاد نصیریان بازیش میکنه و استاد طهماسب با صدای بینظیرش اون رو بیان میکنه:
پیروزی محرومان قطعی است. دلنگرانی ما از خودخواهی آدمیاست که میخواهد با چشمان خود شاهد پیروزی باشد. پیروزی رویت خواهدشد حتی اگر در کاسه چشمان من و تو گیاه روییدهباشد...

اما این تیکه از صحبتم شخصی هستش چون جنگه و سرنوشت آدمیزاد دست خودش نیست و چه در جنگ بمیرم، چه نهایت شصت سال دیگه؛
امیدوارم که سال ها بعد وقتی مشتی خاک از سرزمینم شدم؛ باران که میزند؛ بویی که به مشام میرسد، بوی عشق به وطن باشد؛ نه خیانت و ذلت.
پس بهخاطر طرفداری از جماعتی که به قول چاوشی: دریدگان پر غضب دهان نجس و بی ادب/
مریض و واجب المطب قماش تجزیه طلب هستن؛ پشت به ساحت وطن نمیکنم. با وجود اینکه رشتهام حقوق بوده و در نوجوانی و جوانی، نه مثل عموسبزیفروشها، بلکه اندکی در سطح تحصیلات کمم، بهصورت تخصصی منتقد سیاستهای جمهوری اسلامی بودم؛ ولی ننگ بر من و تف به شرفم اگر ذرهای طرفدار کسی باشم که روحش را به شیطان فروخته و دریوزگیِ اسرائیل و آمریکا را میکند؛ همانهایی که نسلکشی میکنند.
ایکاش آنهایی که حاضرند بهخاطر آمریکا سقط شوند، مانند امثال مسیح علینژادها، بهجای دوچرخهسواری در نیویورک، به جبهه جنوب «اعضام» شوند.
پایان.