
🔴خطر اسپویل و لو رفتن داستان🔴
✒️بیست سال انتظار برای حدود دو ساعت چرت زدن، بهای گزافی است.
واقعاً دولت عجیبی داریم. هرچقدر تلاش میکنم خوب فکر کنم و گیر ندهم و بگویم اصلاً به دولت چه ربطی دارد، نمیتوانم.
حذف ارز ترجیحی و اقداماتی که با عنوان «جراحی اقتصادی» در دولت انجام شد، درست وسط اعتراضات مردم اوج گرفت و از آن فضا استفاده شد تا اعتراضات به سمت اغتشاش برود. حالا وسط جنگ، فیلمی اکران میشود که بیست سال به خاطر تِمی که داشت توقیف بود.
در این فیلم، شخصیت ایران با بازی معتمدآریا، با یک شورش که درواقع انقلاب است، همسرش را با بازی کیانیان از دست میدهد و کشته میشود؛ بعد با یک حمله در جنگ، پسرش را از دست میدهد و عامل مرگ همسرش هم بعدا مشخص میشود که یار گذشته انقلابی او با بازی پرستویی هستش. پسر دیگرش هم به دلیل مرزبندیهای سیاسی از کشور خارج میشود تا ایران مدام از این جهان انقلابی زخم بخورد.
حالا این فیلم در دولت و در این شرایط رفع توقیف شده و پروانه نمایش گرفته.
ایده اعتراضی فیلم ایده خوبی است، اما به وحشتناکترین شکل ممکن کارگردانی شده. انگار دهها لوکیشن را در سه روز فیلمبرداری کردهاند و نهایتاً فیلم را با پنج روز پستولید جمع کردهاند. همه چیز در همه چیز گم شده.
سه مرگ را در یک ساعت میبینید و حس میکنید به کارگردان گفتهاند سریع چیزی بساز که نشان بدهیم ما هم اعتراض داریم.
که البته دو سال بعد، ماجراهای دیماه ۸۸ اتفاق افتاد و این نشون میده که از چند سال قبل چه تفکرهایی شکل گرفته بود 🫠🙂
بازیهای دوران جوانی بازیگران وحشتناک است؛ طوری که هر دو دقیقه دلت میخواهد یک سطل کنار دستت باشد. اما بازیهای دوران پیری درست است، هرچند تکراری و نخنما شده.
خلاصه اینکه آدمهایی که سینما را میشناسند متوجه میشوند که کارگردان میخواسته چه کاری انجام دهد، اما حقیقتاً بیست سال توقیف ارزشش را نداشت. فیلم آنقدر ارزشمند نبود که بخواهد بیست سال توقیف بماند. هم از نظر فرم و هم از نظر محتوا.
فیلمها و سریالهای زیباتری هم هستند که هنوز در توقیف ماندهاند، اما چون هدف تیم دولت نیستند، فعلاً باید خاک بخورند تا ببینند بعداً چه میشود.
مقایسه این فیلم با «سینما پارادیزو» در چه چیزی است؟
در اینکه خط داستانی توسط کارگردان شکسته میشود و فقط موقعیتهایی را میبینید که لازم است.
این تکنیک «سینما پارادیزو» است و به همین دلیل خیلیها با آن شاهکار ارتباط برقرار نمیکنند چون یک حرکت نو در سینما محسوب میشود. اما برای سینمادوستان و کارگردانها یک درس است؛ البته یک تکنیکی هست که روی لبه تیغ حرکت میکند.
در واقع، شما مسیر داستانیای که قرار است از نقطه الف به نقطه ب حرکت کند را نمیبینید؛ بلکه از موقعیت الف به موقعیت ب میپرید تا زمان داستان کوتاهتر شود و فرم روایت شکسته شود.
این روش «سینما پارادیزو» است که یک کپی ضعیف از آن سبک توسط مقدم انجام شده است.
پ.ن: آدم خوب است شرف داشته باشد و وقتی نقد میکند، بگوید چیزی که گفته شاید اشتباه باشد و حرفش صددرصدی نیست.
همین دولت فیلم «لباس شخصی» را هم رفع توقیف کرد؛ فیلمی که واقعاً باید به آن زمان داد و ارزش یک بار دیدن را دارد، هرچند بخش زیادی از فیلم با سانسور نمایش داده شده و کارگردان هم در روایت مثل مقدم اشتباهاتی داشته است.
خلاصه اینکه میخواهم بگویم درست است از نظر من در این رفع توقیفها هدفی وجود دارد، اما شاید این هدف لزوماً سوءنیت نباشد؛ هرچند از نگاه من اینطور به نظر میرسد.
آخر متن به چی میرسیم؟
به اینکه حتما فیلم دوستداشتنیِ سینما پارادیزو رو ببینید و فیلم بعدی را هم ندیدید چیزی از دست نمیدهید.
من سینما پارادیزو رو دوبله دیدم و سه چهار صحنه اصلی دارد که میتونید اونهارو زیرنویس نگاه کنید چون حس بازیگر اصلی از حس مرحوم عرفانی بهتر است.
پایان.