
✒️معرفی فیلم سینمایی «مینای شهر خاموش»
کارگردان: امیرشهاب رضویان
سال ساخت: ۱۳۸۵
اصلاً درباره این فیلم چی میشه گفت؟
وای بر من از این همه زیبایی
ای وای بر من از بازی بینظیر استاد عزتالله انتظامی
حتی در بهترین سکانس احساسی فیلم، جایی که استاد تُپُق میزنه، کارگردان به خودش اجازه کات دادن نمیده؛ چون اصلاً در شأن استاد نیست که بخوان ازش تکرار دیالوگ بگیرن و البته که اشکالی هم نداره؛ فدای سرِ استاد که تپق زد.
اولین بار این فیلم رو حدود سال ۱۳۹۰ دیدم.
نوع بازی ساده و رهایِ استاد انتظامی، که کاملاً بر اساس خواست کارگردان بود، برای همیشه تو ذهنم حک شد؛
بازیای که با بقیه نقشآفرینیهای انتظامی فرق داشت.
امیرشهاب رضویان توی این فیلم خودشه؛ دقیقاً مثل امرالله احمدجو در سریال «روزی روزگاری» که حدود زندگی خودش و جهان ذهنی خودش رو ساخت و دیگه توی هیچ کاری به اون درخشش نرسید.
در «مینای شهر خاموش» هم رضویان تصویری از جهان ذهنی خودش ارائه داده، حتی اگر داستان ظاهراً دربارهی شهر زلزلهزده بم باشه و خودش اهل همدان.
این فیلم بیشتر از یک داستانِ شهری، یک بازتاب از زندگی شخصی و ذهنی کارگردانه.
شاید بشه گفت رضویان یکی از سکوهای پرتاب صابر ابر در سینما بوده.
هرچند صابر ابر هیچوقت سوپراستار نشد، اما این فیلم آغاز مسیری بود که ابر رو به سمت استار شدن هدایت کرد.
در مورد کارگردانی فیلم چی میتونم بگم؟
هیچی!
چون هر چی بگم، پرحرفیه.
همون سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی جشنواره فجر سال ۸۵ خودش گویای همهچیزه.
البته این روهم تصور کنید که توی همون جشنواره، فیلمهایی مثل «سنتوری» از داریوش مهرجویی هم حضور داشتن و وقتی سیمرغ به رضویان رسید، خیلیها داشتن از تعجب زمین رو گاز میگرفتن که پس مهرجویی و لطیفی و... چی شدن؟ 😂
🔴به نظرم سیمرغ به این چندتا سکانسِ پشت سر هم رسید:
بعد از اینکه شخصیت انتظامی از گذشتهاش میگه، بین انتظامی و شهباز نوشیر حس رفاقت شکل میگیره.
انتظامی ازش میپرسه: «به خونه پدرت سر زدی؟»
و در شروع سکانس بعد، این دو نفر دست هم رو گرفتن و دارن میرن، انگار پدر و پسر باشن و بلافاصله بعدش،
نمایِ هایاِنجِل به صورت لانگشات (یعنی نمایی از بالا به پایین و به صورت تمامنما) نشون میده که این دونفر با وجود اینکه میتونن از کنارهها وارد حیاط بشن (چون دیوارها بهخاطر زلزله ریخته)، باز هم از در ورودی وارد میشن و شهباز نوشیر در رو پشت سرش میبنده 🫠 درصورتیکه میشه از هرطرف وارد حیاط شد و در اونجا هیچکارست🥲
یکی از ویژگیهای جالب فیلم، همجواری یک رانندهی عشقِ لاتی با یک تحصیلکردهی فرنگرفتهست.
این دو نقش رو صابر ابر و نوشیر بازی میکنن.
این همجواری یادآور الگوهای مشابهی در فیلمهایی مثل «خسته نباشید»، «خواستگاری» یا حتی سریال «در چشم باد» و... هستش که فیلمنامهنویس در اونها تضاد نسلها یا تیپها رو بهخوبی روایت میکنه و رضویان از این اصل فیلمنامهنویسی عقب نمیافته و این رو رعایت کرده.
🟣اگر از فیلمهایی مثل «خسته نباشید» (افشین هاشمی) یا «خیلی دور، خیلی نزدیک» (رضا میرکریمی) خوشتون اومده، شک نکنید که از «مینای شهر خاموش» هم خوشتون میاد.
⚪️سخن پایانی منهم اینه که:
چیه بابا؟ این همه فیلم چرتوپرت دیدید 😐
یه کم فیلم خوب ببینید.
بعضی از فیلمها که بهشون میگن «هنری»، در واقع مزخرف هستن، نه هنری
طرف میگه: «فیلم من برای گیشه ساخته نشده.»
خب، پس برای کجا ساخته شده؟ برای سرِ طاقچه؟!
فیلم هنری به معنای فیلم بد نیست.
فیلم هنری یعنی همین "مینای شهر خاموش"؛
یعنی یک اثر فوقالعاده زیبا با دغدغه، معنا و حتی وجود تهمایهی ملی_میهنی.
چرا میگم این فیلم زیباست؟
چون درام داستانی رو با قضیه ملی_میهنی و تفاوت نسلها حتی اگه گاهی تصنعی باشه، ترکیب کرده
و نتیجه شده یک فیلمی که میشه دوستش داشت؛
هم از نظر روایت، هم از نظر بازیگری، هم از نظر تصویر.
🔴خطرِ نسبیِ اسپویل🔴
چند لحظه قبل از اینکه انتظامی داستان واقعیِ خودش رو بیان کنه؛ با یک نگاه به نوشیر، همه چیز رو به مخاطب میرسونه که قضیه از اول چی بوده🫠
خوب من این توانایی بازیگری انتظامی رو به کی بگم آخه (:
خدا رحمتش کنه.