
متأسفانه استاد اکبر عبدی به رحمت خدا رفتند.
روحشان شاد و یادشان گرامی.
دیگر حوصلهای نیست که از تواناییهای شگفتانگیز بازیگری استاد بنویسم یا گریزی به حاشیههای زندگیشان بزنم چون متوجه شدم این مسائل باید در زمان حیات افراد گفته شود و
فقط میگویم:
خداحافظ، یارِ بچگیهای من. با فیلمهایت بزرگ شدم؛ ممنون برای تمام لبخندهایی که به کودکی و نوجوانیام بخشیدی.
خداحافظ، استاد.
پ.ن: چند وقت پیش این متن رو درمورد نقشهای اکبر آقا عبدی نوشته بودم که ادای دینی بود به مرد هزار چهره سینمای ایران