
اکبر عبدی در سریال در چشم باد نقش یک لات چاقوکش دائمالخمر را بازی میکنه که در یکی از سکانسها، وقتی سرباز هندی میخواهد به یک دختر ایرانی تعرض کنه، درگیر میشود و گلوله میخوره.
همانجا یک دیالوگ شاهکار داره:
«حکایت ناموسه.»
حالا هم قضیه همین است.
بعضیها آنقدر خر هستند که خیال میکنند اگر آمریکا به ایران حمله کند، اسیر آمریکاییها میشوند و میروند آمریکا. بعضیها هم آنقدر بیغیرتاند که فکر میکنند اگر اسرائیل مستقیم و بدون وقفه حمله کند، شاهزاده مستطاب میشود حاکم ایران!
بحث ناموسه.
بحث وطنه.
بحث غیرته.
اینکه بگوییم ما مخالف ریشوها هستیم، یک بحث درونی است؛ اما اینکه نصف شب اسرائیل بیاید خاک ما را بزند و یک عده (که گویا بیشتر از شیر مادر، شیر سگ خوردهاند) خوشحال شوند و برقصند، اسمش میهنپرستی نیست.
با کدام تحلیل میگویید که این جنگ جمهوری اسلامی است نه جنگ مردم؟
مگر دعوا بر سر مسائل داخلی است؟
با کدام غیرت میگویید حالا که ضعیف شده، بریزیم توی خیابان و بانک آتش بزنیم؟
یا بچهاید یا شرف ندارید.
اینکه بگوییم چون از سیستم مذهبی متنفریم، پس اگر یک نظام قاتل و کودککش که رسماً میگوید نسلکشی برای ما مهم نیست و بیان میکند غزه را با خاک یکسان میکنیم، به خاک ما حمله کند، اشکالی ندارد؛
این دیگر با کدام تحلیل قابل دفاع است؟
همین طرز تفکر را حرومزادهای مثل سروش هیچکس و بهرام در توئیتر بروز دادند و با پاسخ تند طرفدارانشان روبهرو شدند. هیچکس در توئیت آخرش نوشت:
«ما آخرش نفهمیدیم شما آخوندها را میخواهید یا نه؟»
چرا این را گفت؟
چون اصلاً تصوری از میهنپرستی و غیرت ندارد.
چون کشته شدن یک بچه غیرنظامی برایش اهمیتی ندارد.
اینکه بگوییم چون مردم ایران در انتخابات ریاستجمهوری شرکت نکردهاند و ناراضیاند، پس این جنگ، جنگ مردم نیست؛ مزخرفترین تحلیلی است که حتی طرفداران پهلوی هم به زور آن را بیان میکنند.
آنهمه بوقی که در خیابانها زده شد و آن "آخیش" که مادرها گفتند؛ همهشان سپاهی بودند؟ همه از خودشان بودند؟