اصلاً باید دور عشق را خط کشید. چرا باید در این جهان پر از درد و بیعدالتی، خودمان هم با دست خود دردی دیگر به جان بخریم؟ مگر کم است رنجی که زمانه بر ما تحمیل میکند، که ما نیز به میل خود، دردی چون فراق، دلتنگی و نخواستن را به آن بیفزاییم؟
مگر چه میشود که آدمی دل میبازد؟ چرا دلش برای نگاهی، لبخندی یا طنین صدایی میلرزد؟ اصلاً آن نگاه، آن صدا، چه دارد که هزاران نگاه و صدا و لبخند دیگر ندارند؟ چرا باید انسان اینگونه، بیمحابا، به ورطهی عشق کشیده شود؟
شاید باید این سوالات را از آن دیوانگانی پرسید که خود را به مسلخ عشق بردهاند و جان از کف دادهاند. از آنهایی که هنوز هم میگویند: «آن نگاه، چیزی دیگر بود.» اما مگر چه داشت که نگاههای دیگر نداشتند؟
یا باید از آنانی پرسید که درد عشق را شیرین میدانند. همانها که معتقدند اگر کسی درد عشق نکشیده، بهرهای از زندگی نبرده است. مگر درد، شیرین میشود؟ این تناقض بیشتر به کار داستانها و افسانهها میآید، نه واقعیت. شاید همهی اینها حاصل نسلهاییست که پای شعرهای عاشقانه، رمانها و افسانههای عشاق باستانی زندگی را از یاد بردند.
راستش را بخواهید، من هرگز ندیدهام کسی عاشق شود و به وصال نرسد و سپس درد فراق را شیرین بداند. تنها چیزی که دیدهام، رنج بوده است. اشتیاقی جانفرسا، و پس از آن، فروپاشی. اما باز هم این سوال پیش میآید: چرا اینقدر مردم میخواهند عاشق شوند؟ چرا فکر میکنند اگر دل نبازند، چیزی از دست دادهاند؟ چرا رنج را افتخار میدانند؟
عشق چیزی جز ترشح هورمونها نیست. بازی شیمیاییای که پیش از وصال شعلهور میشود و پس از رسیدن، خاموش. این شورِ کوتاه، چه نسبتی دارد با آن افسانهی عظیم و شیرین عشق؟
و اگر عشق، چیزی شبیه همان افیون سوما در کتاب دنیای قشنگ نو باشد چه؟ اگر ابزار سرگرمکردن تودهها باشد؟ اگر قدرتها آن را به جان ما انداخته باشند تا از دردهای واقعی زندگی منحرف شویم؟ اگر صنعت عشق، همانقدر ساختگی و مصرفی باشد که صنعت پورنوگرافی هست چه؟ آیا باز هم باید دل ببازیم و به استقبال رنج برویم؟
شاید پس از این حرفها بگویید
«نیابد حال هیچ پخته را خام»
اما باور کنید، آنقدر درد کشیدهام که دیگر مجالی برای درد خودساخته باقی نمانده. عشقی که این روزها قیمتش به مدل ماشین و میزان موجودی کارت بانکی سنجیده میشود، برای من ارزش ریسک ندارد.
و با این همه، آرزو میکنم آنان که دلبه اینبرسند