یه دختر

توی کشوری زندگی می‌کنیم که زن، نصف مرد حساب می‌شه.
توی شهری که دخترها از همون روز اول یاد می‌گیرن سهمی ندارن

نه از خونه، نه از نظر، نه از آینده.
توی خانواده‌ی ما، ارث برای پسرهاست.
حتی اگه قانون چیز دیگه‌ای بگه،
نگاه‌ها، سکوت‌ها، حرف‌های پشت‌پرده،
همه با زبون بی‌زبونی می‌گن:
«تو دختری… تو نباید چیزی بخوای.»
این‌جا می‌نویسم نه برای گلایه،
که برای ثبت واقعیت.
برای اینکه بدونن ما هستیم.
ما که سهممون رو نخواستیم — فقط خواستیم حقمون نادیده گرفته نشه.
من یکی از هزاران دختری‌ام که توی خونه خودش، حس غریبه بودن داره...