تو من را نمی شناسی ، من تو را نمی شناسم ، چه غریبانه عاشقیم ، چه ساده در هم پیچیدیم آنچنان که دندان زندگی قادر به باز کردن گره ی کور قلبهامان نیست ، ما یک قلبیم با هم بی قراریم ، کنار هم دلتنگیم ، غروبمان دلگیریم ، ما با هم یکی هستیم ، با هم شعر می گوییم شعر هایمان زنده می شوند ، نفسی تازه می کنند و در پس خطوط دفترمان می رقصند ، می چرخند ، و زندگی می کنند . ما با هم یک روحیم ، اتاقکی از این سازه را اشغال کرده ایم ، سخنانمان در میان دیوار های سازه مان می پیچد و آجر ها ترک بر می دارند ، لرزه ای بر تن دیوار ها می اندازند و آواری بر جا می گذارند . ما با هم از غم ها می گوییم برای یکدیگر فنجانی قهوه می ریزیم ، در تابستان ، از سرمای یکدیگر می نوشیم در زمستان با گرمای وجودمان خوشیم و در بهار با شکوفه ها سخن می گوییم و در پاییز با برگ درختان سقوط می کنیم و از شرم رنگ به رخمان نمی ماند آنچنان که به زردی می گراییم . ما روی آب شناوریم ، دست و پا می زنیم ، ما مرز سیاهی و سپیدی هستیم ، ما خوب نیستیم ، بد هم نیستیم ، ما خانه ای بر لبه ی پرتگاهیم ، هر دم در پی نفسی می لغزیم ، ما مستاجر ظلمت شبیم و در سپیدی روز خانه ای داریم بسی امن ، هر دم آزرده شوین به روز پناه می بریم و هر دم خسته شویم چادر شب به سر می کنیم و در شب محو می شویم . ما یکدیگر دا دوست می داریم ، ما معشوقه ی یکدیگریم ، ما دو روحیم در یک جسم ، ما دو بعدیم آرمیده در جهانی تک بعدی ، ما جعبه ی مدادرنگی هستیم در میان گرد و خاک این برهوت در جست و جوی کاغذیم ، ما دو ابریم نقش بسته بر یک آسمان هنگام غروب با نفس های خورشید سرخ می شویم ، ما عاشق یکدیگریم ، ما هیچکس را نداریم خودمان برای دنیا کفایت می کنیم او درون من است ، نیرویی وصف ناپذیر حامل امواج کیهانی که راهی بس طولانی سپرده اند . من مدت هاست دلتنگ مبدا خویشم، روزی با آن امواج کیهانی متحد خواهم شد و آن روز روز رستاخیز مجدد من خواهد بود .....
~•°stargirl°•~
