سرنوشتش مرگ بود
آمده بود که بمیرد
آینده اش تاریک بود
مرگش را دیده بودم
به یاد نمی آوردم اما از آینده ی شومی که در انتظارش بود اطمینان داشتم
مدتی بود که ناپدید شده بود
همگی به دنبالش بودند
نه زنده بود و نه جسدش یافت می شد
اثری از او وجود نداشت
از پنجره به بیرون زل زده بودم و مردم را می پاییدم
نزدیک غروب بود
چراغ ها یکی پس از دیگری روشن می شدند و آسمان رو به سیاهی می رفت
از بالا به خانه ی همسایه ها می نگریستم
خانه های ویلایی از پنجره ی اتاقم دیده می شدند
مردی وارد خانه ی همسایه رو به رویی شد
هوا تاریک بود اما نور چراق ها هیبت او را اشکار می کردند
خودش بود
جسدی که هنوز زنده بود
جسدی که هنوز می توانست زندگی کند
همان جسدی که در آینده قرار بود بمیرد اما کنون زنده بود
گویی در زمان سفر کرده بودم و گذشته ی آن مرد را مشاهده می کردم
صاحبخانه از خانه اش بیرون آمد و در حیاط خانه با یکدیگر درگیر شدند
داد زدم
از عمق وجودم داد زدم
جیغ می زدم
صدای جیغ هایم هنوز درون گوش هایم است
تقلا می کردم که لباس هایم را بپوشم و به کمکش بروم
برادرم خانه بود
ما تنها بودیم
وارد آشپزخانه شدم و داد زدم
اما او همچنان مشغول کار خود بود
مقابل سینک ظرفشویی ایستاده بود
آشپزخانه تاریک بود
چهره ی برادرم دیده نمی شد
تنها هیبتش بود که دیده می شد
من همچنان داد می زدم و از او کمک می خواستم
(داداش قراره بمیره دعواشون شده تو رو خدا بیا بریم کمک اون می میره )
داد می زدم و اشک می ریختم
اما هیبت سایه مانندی که گویی برادرم بود به آرامی سرش را به سمتم چرخاند و در پاسخ به تمام آن داد و بیداد ها و بی تابی هایم گفت :
(هیششش آروم باششش ببین هیچی نیست نگاه کن ببین هیچ خبری نیست )
و در حالی که دستش پنجره ی باز آشپزخانه را نشانه می رفت لبخند می زد
به من نگاه می کرد و لبخند می زد
حتی در تاریکی هم آن لبخند را دیدم
در حالی که نفس نفس می زدم به بیرون از پنجره نگریستم
یک سکو
یک جنازه ی به صلیب کشیده شده
خونی که قطره قطره بر روی زمین جاری می شد
جنازه سر تا پا سرخ بود
همان مرد بود
اشک نفسم را بریده بود
و برادرم که همچنان با لبخند به من می نگریست و اصرار داشت اتفاقی نیفتاده است ....
