تو خیابون قدم می زدم
سقوط مرگبار برگ های زرد نشونه ی حظور پاییز بود
شهر مرده بود
از آدما فقط حفره های خالی وجودشون مونده بود
یه مشت سیاهچاله ی زمینی راه رونده بودن که راه می رفتن و هر پرتو نوری که می دیدن رو می بلعیدن
بارونی در کار نبود که آلودگی رو از دل ابر ها بشوره
هوای سرد منتهی میشد به پایان شب
پایان شب....همونجایی که روح ستاره های مرده به آسمون تاریک می دویدن
همونجایی که ماه با تمام خستگیش بار ظلمت شب رو تنهایی به دوش می کشید
پایان شب همونجایی بود که ادم ها سکوت میکردن ،خیابونا خلوت میشدن و تنها یک صدا می اومد
صدای افکار
صداهایی که در طول روز سرکوب میشدن، انتهای جاده ی ظلمت که می رسید تو اوج سکوت شب طغیان میکردن
افکار مثل دریای متلاطم دیوار های زندان مغز و خراش مینداختن و این من بودم که با قدم های محکم تو کوچه پس کوچه های خلوت و وهم آلود شهر سرکوبشون میکردم
آره تمام مدتی که در حال قدم زدن بودم همون زمانی که هندزفری تو گوشم بود و ساعت رو به نیمه شب میرفت درون من جنگی تمام عیار در حال رخ دادن بود و هرچی به نیمه شب نزدیک تر میشد جنگ شدت میگرفت
جنگ با خاطرات
جنگ با دوپامین کاذبی که آدما بهم تزریق کرده بودن، آدمایی که دیگه نبون
جنگ با تشویش درونی
جنگ با حس تنهایی ای که از کودکی در تار و پود روحم رخنه کرده بود
جنگ با اعتیاد ،اعتیاد به حضور چیزی که عدم حضورش ملموس بود
این من بودم که با خشم تمام به سمت پوچی گام بر میداشتم با فکر کردن به تمام آموزه های دینی ای که در تمام زندگیم کوچکترین کاربردی جز دامن زدن به تروما هام نداشتن و در انتهای شب من بودم و افکارم و خدایی که از خدا بودن فقط اسمش و یدک می کشید
این خشم از عمیق ترین نقاط وجودم نشأت میگرفت ،از ترسناک ترین خاطرات و دردآور ترین افکارم
و همین خشم بود که به من شجاعت انجام خیلی کار ها رو داد
شجاعتی وصف ناپذیر ،جنونی مثال زدنی که می تونست منو به ورطه نابودی بکشونه
خشم و جنون هردو درون من رخنه کردن و از آن پس ترس از من گریخت و شادی میان تجربیات زندگیم به خاک سپرده شد
و چه زندگی عجیبی شد
ای کاش مجالی بود تا این داستان ها را برای نوادگانم تعریف کنم
با گیسوانی سفید کنار شومینه بنشینم و در حالی که پای سیبی که پخته ام رو به بچه ها تعارف میکنم براشون از خاطراتم تعریف کنم و اونا در بهت و حیرت به ماجراجویی های مادربزرگشان گوش بدن
(با اینکه موهام سفید شده اون موقع اما مدیونین اگه پیر تصورم کنین من همیشه جوون میمونم کارما هیچوقت پیر نمیشه ;) )
ای کاش می تونستم این افکار و خاطرات را درون شیشه های کوچکی نگه دارم
کلکسیونی از خاطرات قدیمی ،روزهای خوب و بد و احساسات و عواطف متناقض گذشته
ای کاش می تونستم مغزم رو از تمام این پارادوکس های ظالمانه تبرعه کنم
کاش مغز هم دکمه ی ریست داشت .....
{from a dying soul}
