می دونین آدما دو دسته ان
یا معمولین یا خیلی معمولی
آدمای معمولی همیشه ذهن پریشونی دارن
افکار متناقض
پارادوکس های روحی
سوالات بی جواب
غم و اندوه شدید درونی
روح آسیب پذیر
آدمای خیلی معمولی هم این افکار و دارن
اما در سطح پایین تری
آدمای معمولی یه روزی ،یه جایی ،تو یه نقطه ای از زمان تصمیم میگیرن دیگه معمولی نباشن
و این تازه آغاز دوران تاریک زندگی اون هاست
روزی که تصمیم میگیرن یک پله بالاتر برن
روزی که متوجه میشن زندگیشون بدون رویا ناقصه
اون روز نقطه عطف آدمای معمولیه
از اون روز دیگه بهشن نمیگن آدم معمولی
اونا تبدیل به افسانه می شن
آره افسانه ها وجود دارن
افسانه ها زنده ان
اونا ابدیت رو به نام خودشون ثبت کردن
فرقی نداره دختر باشن یا پسر
فرقی نداره چند سالشون باشه
اونا بزرگترین وقایع تاریخ بشریت و به نام خودشون ثبت کردن
دقیقا از مون روزی که جسارت به خرج دادن و رویا ساختن
بهونه نیاوردن
عقب نکشیدن
و مسئولیت و گردن کسی ننداختن
افسانه ها خیلی تنها هستن
کلیشه های هالیوودی رو بریزین دور اینجا دنیای واقعیه نه قهرمانای کتابای مصور وجود دارن نه دوست دخترایی که عاشقانه دوستشون داشته باشن
افسانه ها همیشه تنهان !!
در تنهایی از خودشون سوال می پرسن
در تنهایی دنبال جواب سوالاتشون می گردن
در تنهایی به جواب نمی رسن
و در تنهایی به جنون می رسن
شب ها تنهایی گریه می کنن
و روز ها لباس های جدیدشونو تن می کنن
صورتشونو آب می زنن
و دوباره به دنبال جواب سوال هاشون میرن
اونا تنهان چون درصد آدمایی خیلی معمولی همیشه بیشتره
همیشه بیشتر آدما ترجیح میدن سرشونو مثل کبک زیر برف فرو ببرن
همیشه آدما تصمیم میگیرن افسانه ها رو تنها بزارن
اونا هیچوقت شخصیت مثبته ی داستان نیستن
اونا خنثی هستن نسبت به همه چیز
نسبت به همه کس
صدای گریه ی افسانه ها بین دیوارای این شهر می پیچه
هیچکدوم با شنل قرمز تو آسمون پرواز نمیکنن
ولی افکارشون خیی بالاتر از جو زمینه
حتی بالاتر از ارتفاعی که قهرمانای شنل پوش پرواز می کردن
و وقتی افسانه ها می میرن
.
.
اشتباه نکن اونا هیچوقت نمی میرن
اسمشون روی آجر های شهر حک میشه
و آسمون به دنبال هر رعد نامشون رو فریاد می زنه
آسمون شب،ستاره هاشو به نام افسانه ها نامگذاری میکنه
برای همینه که ستاره ها همیشه تنها هستن
و برای همین است که آسمان شب دلگرمی افسانه هاییست که در انزوا به مرگ می اندیشند
زیرا افسانه ها هرگز نمی میرند !!!!
~•°stargirl°•~
