میرم روی ترازو
یک کیلو کم کردم
بچه ها حرف از وزن کم کردن می زنن
*تو خیلیییی تغییر کردی اصلا شناخته نمیشی
می خندم
خوشحالم دیگه کسی منو نمی شناسه
می تونم با خیال راحت بین این مردم قدم بزنم بدون اینکه از قضاوت کسی واهمه داشته باشم
می تونم موقع قدم زدن آهنگی که توی گوشم پلی میشه رو با صدای بلند بخونم
می تونم با چهره ی ناشناس از کنارت رد بشم
به صدای آهنگ گوش میدم
از باشگاه برمی گردم
به صدای آهنگ گوش میدم
قطره های آب روی صورتم می ریزن
نمی دونم اون قطره ها از دوش حموم ان یا از چشمام؟!
isn't it lovely ? all alone
my heart made of glass my mind of stone
به صدای آهنگ گوش میدم
برق حموم میره
طبق معمول
از حموم در میام
مامانم توی آشپزخونه ست
بابام در حال آماده شدن برای سرکار رفتن
(میدونین همش به خاطر شما دوتا بود ؟)
احتمالا می دونن
شایدم ندونن
خیلی چیزا هست که هیچکس نمی دونه
ناگفته زیاده
اون روزا مدام عکسای خانوادگیمون و نگاه می کردم
می دونین دلم براشون خیلی تنگ میشد
برای بغل کردن دوباره ی مامانم
برای خنده های بابام
برای حمایتای آبجیم و سرکار گزاشتنای داداشم
اون روزا این فکر خوره ی جونم شده بود
اگه مرگ بی حسی مطلقه ، زندگی نقطه مقابلشه
نشستم رو به روشون
به دغدغه هاشون فکر میکنم
به حرفاشون گوش میکنم
به این فکر میکنم اگه نباشم
منم جزء اون حرفا خواهم بود ؟
آیا نبودنم برای کسی دغدغه ی خاصی خواهد بود؟
و جذاب ترین بخشش که من و مجاب به نبودن میکنه اینه
بعدش هیچکدوم از این حرف ها ، واژه ها ، احساسات و غم نخواد بود
این خونه زیادی ویران شده
دیگه کسی خریدار این زمین خالی نیست
اینجا یه روزی خونه ی قشنگی بود
صدای خنده بین در و دیواراش می پیچید
ولی صاحبش مرده
دیگه صدای آهنگ نمیاد
و دیوار ها که دیدن دیگه صدای خنده های اون توی خونه نمی پیچه
فرو ریختن
دیگه کسی خریدار این ویرانه نیست
درست مثل خونه ی کاهگلی مادربزرگم .....
پ.ن: نوشته ها که هیچی ، خودم از بس سرد و گرم شدم ترک خوردم
~•°stargirl°•~
