
چشمام و باز کردم
دوباره صبح شده بود
انگار که انتظارشو نداشتم
طبق معمول گوشیم و چک کردم
ساعت و نگاه کردم ساعت 7 صبح بود
یک شماره ناشناس سه بار به تلفنم زنگ زده بود
عجیبه کی روز جمعه ساعت 7 صبح بهم زنگ میزنه ؟
با شماره تماس گرفتم
صدای مسن مردی تو گوشی طنین انداز شد
*زهرا.....
-عذر میخوام صداتون واضح نیست شما ؟
*پدربزرگ زهرام زهرا حالش خرابه از ساعت 3 صبحه همش داره بالا میاره هیچی نمیتونه بخوره حالت تهوع داره شماره شما رو داد تو خوابگاه کسی نیست کمکش کنه لطف میکنین برین پیشش
-چشم حتما الان میرم
*ببخشید واقعا
-نه خواهش میکنم چه حرفیه
بعد از کلی تعارف من و شرمندگی اون تلفن و قطع کردم باز چی شده بود ؟ داستان مشکوک بود نکنه کسی بهش چیزی گفته حالش بد شده ؟
بلند شدم و لباسام و پوشیدم
(آرایشم بکنم ؟ )
خاک تو سرت مگه داری میری عروسی
در ساده ترین حالت ممکن با یک مشت آبی که به دست و صورتم زدم راهی اون خوابگاه کذایی شدم
بوی مرگ می داد به قول زهرا انگار گرد مرده پاشیده بودن یاد تمام خاطرات خوب و بدی که اونجا داشتم افتادم حتی خاطرات خوبمم برام عذاب اور بودن
سالنا خالی بودن
فقط چراغ اتاق زهرا روشن بود
آخه اتاقا برخلاف هزینه بالایی که هر ترم از بچه ها می گرفتن حتی یک نورگیر کوچیک نداشتن و خفه ترین حالت ممکن رو داشتن
در و باز کردم و وارد شدم دیدم روی تخت نشسته حالش چندان تعریفی نداشت
-چی شده کسی چیزی گفته ؟
+نه بابا کاش کسی چیزی می گفت اصلا نمیدونم چه مرگم شده از دیشب تا الان دارم بالا میارم
-پاشو بریم درمونگاه
+داروخونه بسته ست داداش جمعه ست باید بری میدون کارگر این همه راه
راست می گفت هوا خیلی سرد بود و میدون کارگرم دور بود در حالت عادی تا اونجا می رفتم اما الان خیلی سرد بود
-پاشو بریم یه کاریش میکنم با اسنپ میرم
تو سالن درمونگاه منتظر بودیم دکتر بیاد زهرا حالش بد بود
منشی داشت صبحونه می خورد و پرستارم داشت فیلم ترکیه ای نگاه می کرد
وقتی دارو هارو گرفتم با آژانس برگشتم درمونگاه
تنهایی آدم و به فاک می داد
غریبی بد دردی بود اگه خودمون هوای همدیگه رو نداشتیم کسی پیداش نمیشد به حالمون دل بسوزونه
حتی دوست پسرایی که ظاهرا عاشقانه دوست دختراشونو می پرستیدن هم ساعت 7 روز جمعه در قبال هیچکس وظیفه ای قبول نمی کردن (اینو نگفتم که بگم دوستم دوست پسر داره )
حتی سرپرست خوابگاهی که بابت توجه و نظارت روی حال دانشجو ها پول می گرفت هم توجهی به حالشون نداشت
حتی رفقایی که سخت ترین روزای خودت و کنارشون گذروندی هم براشون اهمیتی نداشت
زهرا با پلاستیک دارو ها از درمونگاه بیرون اومد و کلی تشکر کرد
*بیا بریم خونه ما خوابگاه که کسی نیست باز حالت خراب میشه
+امتحان دارم آخه
*به درک این همه خوندیم تهش چی شد فقط خودمونو داغون کردیم
بالاخره راضی شد اسنپ گرفتیم و دو نفری راهی خونه شدیم
+داداش پرستاره سوراخ سوراخم کرد اونقدر آمپول زد
بین حرفای زهرا متوجه نگاه های راننده و لبخنداش می شدم که حدودا 20 می خورد بهش
*داداش تو الکی می ترسی شل کن بره اصلا درد نداره من خودم بچه که بودم سفت می گرفتم دکتر هی میگفت شل کن من مقاومت می کردم از یه جایی به بعد که شل کردم دیدم دیگه درد نداره
دیدم زهرا لبش و گزید و خندید
ظاهرا خیلی تو ماشین ضایع بازی در آورده بودم
می ترسم یه روزی یکی از همین راننده اسنپیا کلم و زیر آب کنه
خدا عاقبت مارو بخیر کنه
امروز فقط یک چیزی یادم افتاد
روزایی که حالم بد بود و رفیقام هم همین کارو در حقم انجام دادن
اما الان رفتن
فقط زهرا مونده برام
عصر موقع خوابیدن دستم و گرفت و گفت
+مژده دلم تنگ میشه
*منم
سال آخرش بود
دلم واسه خر بازیامون تنگ می شد
مثل پرنده ای که بی پناه باشه کنارم دراز کشیده بود
دلم میخواست بهش بگم غصه نخور تنها نیستی
ولی ما هممون تنها بودیم....
~•°stargirl°•~
ا