
به زخم های صورتم نگاه نکن قلبم تکه پارچه ای شرحه شرحه است اما زره ی دخترانه ی خود را به تن دارم این شمشیر من است که گردنتان را نوازش می کند آماده و هوشیار باشید این غم من است که از رگ هایم می چکد و روزی روی صورتتان نقش می بندد آن روز از درون قلبتان را می خورد و روحتان در جست و جوی مأمن جهان را زیر پا می گذارد در دام من افتادی دگر راهی به خانه نداری این سکوت من است که در مغزت فرو می رود و تو دیوانه می شوی وقتی به من می نگری تنها لبه ی تیز چاقو چشمانت را می ترساند از آن خون می چکد تمام اندوهم را در آن قطره ها پنهان کرده ام در هر قطره ی خونم اندوهیست بسی دل گداز در سلول های خونم درد روزهایی ست که از زهر افعی نوشیدم و همنشین عقرب های بیابان شدم برادر خونی شغال ها شدم با عقاب ها شکار کردم با آهو ها شکار شدم و جسمم لبریز از درد بود تا جایی که دگر توان تحمل روحم را نداشت و اکنون روحم آواره ی کیهان و کهکشان است با ستاره ها می رقصد و نامم را فریاد می زند اما این جسم گوش هایم را ناشنوا کرده است این منم در کالبد یک دختر اسیرم و هوای پرواز دارم به ویروس زندگی آلوده شده ام ، درون تک تک سلول هایم رشد می کند و من را از پا می اندازد سلول هایم را تسخیر می کند این من هستم که روی زمین زانو زده ام اما خنجرم را به دست می گیرم و سلول هایم را می شکافم و این درخت را از ریشه قطع می کنم ریشه هایش به رگ هایم دست می اندازند و این من هستم که با خنجرم آخرین ذره ی وجود این بیماری را از جسمم پاک می کنم کنون من درمان این بیماری ام عواطفم را به رگ هایت تزریق کن در وجودت ریشه می کنم و اطراف قلبت حصار می کشم اکنون آماده ام آماده ی خروج ، خروج از جسم ، آماده ی حمله ام آماده ی جنگم از گوشه ی لبم خون می چکد این منم جنگجوی تنهایی که در حوالی شب پرسه زنان به جنگ زندگی می رود درحالی که از شدت درد به خود می پیچد اکنون آماده ام سکوتم خورده شیشه ایست درون وجودم که روزی خواهد شکست آن روز گوش هایت را بگیر ، مبادا صدای حقیقت را بشنوی که مبادا روزی از خواب شیرینت بیدار شوی اکنون آماده ی عروجم دستانت را به دستانم بده از این اجسام آلوده خواهیم گریخت روزی بر این بیماری غلبه خواهیم کرد و این ما هستیم که بر لشگر قلب های شکسته حکمرانی می کنیم ....
