
جهان در نوسان بود و این فریاد خاموش دیوار ها بود که قلب زمین را شکسته بود ، از میان شعله های آتش قلبی منجمد شده بود ، مغزی سنگ شده بود و سکوتی در هم شکسته بود ، انفجاری عظیم دنیا را زیر و رو کرده بود و از هیچ به هیچ رسانده بود ، ما دنیایی ساختیم و آن را همه چیز پنداشتیم اما آن هیچ اندر هیچ هم نبود چه رسد به همه چیز ، آری دنیایی بود ، آری تنها پناهگاهمان بود اما ، هیچ نبود . ما مرز ها را شکستیم و در نهایت در این آرامگاه خواهیم آرمید . ما در خفا قوی بودیم ، ما سقوط یک شاهین بودیم در میان نگاه های متحیر صخره ها و کوه ها ، ما نفس دمیده شده درون شیپور دنیا بودیم در میان تمسخر سکوت ، بال و پر زنان میان ذرات هوا در تقلای تنفس ، ما معانی انکار ناپذیر آشوب بودیم در جست و جوی آرامشی خیالی ، غرق شوندگان عالم خیال بودیم ، در آن برهوت رویا دست و پا زنان از خورشید سوزان زندگی را جویا شدیم ، دستی بر سرمان کشید و ما در آتش قلبمان سوختیم . ما ابهام برانگیز ترین مفهوم دنیایی نامفهوم بودیم ، آشفته و گریزان از زیستن و در تقلای زیستن ، ما خالق واژه ی تناقض و معانی دمیده شده در آن بودیم ، ما انتهای این پرتگاه زیستیم ، بر لبه ی دنیا قیام کردیم و قلمی خواهیم شد که شربت شهادت را در ره نگاشتن پایان خواهیم نوشید ....