
می دانی
داستان عشق نبود
داستان حتی بودن با کی که وجودش به تو آرامش می دهد هم نبود
داستان تکیه زدن بر شانه ی کسی که درونش اقیانوس آرام در جریان بود هم نبود
این داستاندرون آدم ها بود
داستانش علاقه به عشق ورزیدن بود که به حقیقت نپیوست
داستان زندگی یک درام عاشقانه نبود
یک کمدی دارک بود که به خاطرات پیوست
خاطراتی مدفون در اعماق اقیانوس آرام
ظاهرش آرام بود اما درونش مواج
ظاهرش زیبا بود اما درونش زخمی بود
آب اقیانوس سرخ بود
به سرخی چشمانی که شب ها گریستند و دم نزدند از طوفانی که درونشان در جریان بود
این داستان عاقبت به سر خواهد رسید
اما هیچگاه آن پایان شاد را نخواهد داشت
مگر در پیمودن مسیر از غروب خورشید بتوان لذت برد
در انتظار شانه نباش
آن شانه توهمی بیش نیست
در انتظار دستی نباش که اشک هایت را خشک کند
بر چشمانت بوسه بزند و با دستانش نوازشت کند
هر نوازشی نیتی در بر دارد
هر بوسه ای پشت پرده ای دارد
بوسه های بی ریا منقرض شده اند
نوازش های آرام تنها در دستان مادرانمان نهفته است
عشق دروغی بیش نبود که ما به آن هویت بخشیدیدم
ما به تمام این دنیای بی معنا هویت و شخصیت بخشیدیم
شخصیتی که حال بتواند سرکوبمان کند
چون مخلوقاتی که علیه خدای خود شورش کنند
اگر شعر نبود
اگر واژه ها نبودند
اگر احساسات نبود
این دنیا پوچی بی معنایی بیش نبود
حال باز هم به دنبال پاسخ سوالی بروید که زاییده ی ذهنتان است....

~•°stargirl°•~
پ.ن: تبریک می گم بالاخره بخش پستای دوستان به ویرگول اضافه شد