
به دنبالت می آیم
در کوچه های تاریک سرگردانی
کارت را انجام داده ای
تاریکی رسالت من است
سایه بر سرت می افکنم
دستانت آلوده اند
چشمانت تهی اند
دو حفره ی تاریک

لباست بوی خون می دهد
اما هنوز تمیز است
عجله نکن !!! چشم بصیرت می خواهد تماشای لکه های خون
درونت رسوخ کرده ام
آری من ارمغان شبم
به ستاره ها نگاه نکن
هرکدام توده ی آتش اند
روزی بر سرت فرود می آیند
من فرشته ی مرگم
به دنبال بال هایم نگرد
خنجری بیش ندارم ،همان برایت کفایت می کند
عطش مرگ دارم
از ترست تغذیه میکنم
آن قطره های عرق ،صدای ضربان قلبت ، چهره ات که رنگ به رخ ندارد و چشمانی که تاریکی را دید می زنند
ما هر دو یکی هستیم
باقی مانده ی وجودم را به من بازگردان
من و تو ما خواهیم شد
اگر بپذیری حسد نورزی
از ازل همه می دانند من می کشم و خون می نوشم
اما تو ، لکه های خون در بافت سرخ لباست استتار می کنند
هر روز خود را معطر میکنی که مبادا بوی بد تعفن به مشام بقیه برسد
که مبادا بفهمند تو هم بخشی از وجود منی
تو من را انکار کردی
نوبت من است
دگر نمی توانی درون تاریکی را دید بزنی
چشمانت کف زمین افتاده اند
دگر نیازی نیست لباسی سرخ به تن کنی
تمام کفن ها سفیدند ......
